“ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခဖ၀ါးေတြ”

“ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခဖ၀ါးေတြ”

ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ရဲ့ အေလာင္းကို သူ႕ ရြာကေလးရဲ့ သုသာန္က ဇရပ္ကေလးထဲမွာ ျပင္ထားတယ္။ အေလာင္းစင္ ေပၚမွာ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းဟာ ျဖဴေလ်ာ္စြာ လဲေလ်ာင္း ေနရွာတယ္။  စြတ္စြတ္ ျဖဴေနတဲ့  ရွပ္အက်ီၤ တစ္ထည္ကို လႊမ္းေပး ထားတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ရဲ့ မ်က္ႏွာ ကလည္း ျဖဴေလ်ာ္ ေနတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ရဲ့ လက္ေခ်ာင္း ေလးေတြလည္း ျဖဴေလ်ာ္ ေနတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခဖ၀ါးနဲ႕ ေျခဖမိုးဟာ  အေရာင္ တစ္ေရာင္တည္းလို႕ ထင္မွတ္ ရေလာက္ေအာင္ ျဖဴေလ်ာ္ ေနတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ မ်က္ခြံေတြ ဟာ မပိတ္ခ်င္ဘဲနဲ႕ အတင္း အပိတ္ခံ ထားရ သလိုပဲ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ ႏွဳတ္ခမ္းေတြ ကေတာ့ တင္းတင္း ေစ့ေနတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေဖက အေလာင္းစင္ ေပၚမွာ ေဘးတေစာင္း ထိုင္ျပီး ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာ ငိုေနတယ္။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေမက အေလာင္းစင္ ေပၚကို လက္ေထာက္ျပီး ငိုေနတယ္။ က်န္တဲ့ သူေတြ ကိုေတာ့ ငါ မသိဘူး။ အသားညိဳတဲ့ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ခမ်ာ ေသမွပဲ ျဖဴသြား ေတာ့တယ္ လို႕ ၀မ္းနည္းမွဳေတြ ေျပေလ်ာ့ သြားေအာင္ ေတြးလိုက္ မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အေတြးကပဲ ၀မ္းနည္း ေနတဲ့ စိတ္ကို ပိုျပီး ၀မ္းနည္း လာေစတယ္။

ေလတိုက္တဲ့ အခါ ဇရပ္ ေခါင္မိုးက သြပ္ေတြ တျဖန္းျဖန္း အသံျမည္ သြားၾကတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း တခါတေလ ေဒါသ ထြက္တဲ့အခါ လီဗာကို တျဗဲျဗဲ ျမည္ေအာင္ ဆြဲျပီး ဆိုင္ကယ္ကို ေမာင္းထြက္ သြားတတ္ ေလ့ရိွတာကို သတိရ လာမိတယ္။ ခုေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ခမ်ာ တျဖန္းျဖန္း ျမည္ေနတဲ့ သြပ္အမိုး ေတြရဲ့ ေအာက္မွာ ပက္လက္ အေန အထားနဲ႕ပဲ ႏွုတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္း ေစ့ထားရင္း ဘာမွ မတံု႕ျပန္ႏိုင္ ရွာေတာ့ဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခမ ႏွစ္ဖက္ကို ပူးခ်ည္ ထားတဲ့ ဆံပင္ေတြဟာ သူ႕ အေမရဲ့ ဆံပင္ေတြ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခမႏွစ္ဖက္ကို စုခ်ည္ထားႏိုင္ ေပမယ့္ ေျခဖ၀ါး ေတြက ေဘးကို ကားထြက္ေနတယ္။ ရုန္းကန္ ေနတဲ့သေဘာပဲ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းဟာ ဘယ္လို ခ်ည္ေႏွာင္ မွဳမိ်ဳးကိုမွ မၾကိဳက္တဲ့ သူပဲ။ ငါ မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ လက္ေတြကို ရင္ဘတ္ေပၚမွာ  လက္ခ်င္း ယွက္ျပီး ထားတဲ့ အေန အထားမိ်ဳး ျပင္ေပး လုိက္တယ္။ ငါသိေနတယ္။ ငါသူငယ္ခ်င္းဟာ အဲသလို ရိုရို ကိ်ဳးကိ်ဳး အေန အထားမိ်ဳးကို သိပ္ၾကိဳက္တဲ့သူ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ခမ်ာ ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ လက္ေခ်ာင္း ေလးေတြ ကို ရင္ဘတ္ေပၚမွာ တင္လွ်က္သား ရိုရို ကိ်ဳးကိ်ဳးေလး ေနေပး ေနရရွာျပိီ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ပိတ္ေနတဲ့ မ်က္ခြံေတြကို ၾကည့္ေနရင္း ရုတ္တရက္ မ်က္ခြံေတြဟာ ဖ်တ္ခနဲ ပြင့္လာေလမလားလို႕ ငါ ေမွ်ာ္လင့္ မိေသးတယ္။ ရုတ္တရတ္ ဇရပ္ ေခါင္မိုးေပၚက အသံခ်ဲစက္ ဆီက စူးစူး ၀ါး၀ါး ေအာ္လိုက္တဲ့ အသံ ထြက္လာတယ္။

"ကြယ္လြန္သူ (---) ကို

ညေန ၃ နာရီမွာ သၿဂိဳလ္မွာ ျဖစ္သည့္အတြက္

အသုဘရွဳရန္ ၾကြေရာက္ၾကပါ ခင္ဗ်ားး"

ငါလန္႕သြားတယ္။ ေနာက္ျပီး အံ့ၾသသြားတယ္။ အသံခ်ဲ့စက္က ေအာ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ့ အသံဟာ ရြာထဲမွာ ရိွေနတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ စ်ာပန ကို လာၾကမယ့္ လူေတြကို အသိ ေပးလုိက္တာပဲ။ ငါ ဒီလိုမိ်ဳး တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ သူရဲ့ ရြာမွာ ဒီလို ဓေလ့ မိ်ဳးရိွတယ္ဆိုတာလည္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ငါ့ကို တစ္ခါမွ ေျပာမျပခဲ့ ဖူးဘူး။ ေျပာျပဖို႕ကလည္း ဒီလို သူ႕စ်ာပန ကို သူ႕ရြာကေလးရဲ့ သုသာန္ေလးမွာ ျပဳလုပ္ေနတဲ့အခိ်န္ ငါက အသုဘ ရွဳသူ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ လာရ လိမ့္မယ္လို႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေရာ ငါေရာ ၾကိဳမွ မသိခဲ့ၾကဘဲ။

ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ ၾကတာေတြ အမ်ားၾကီး ပါပဲ။ အဲဒီညက ငါတို႕ တစ္ခါမွေတာင္ မျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြနဲ႕ ရန္ျဖစ္ ရလိမ့္မယ္လို႕ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းက အေနေအးတယ္။ ရန္မျဖစ္တတ္ဘူး။ မသြက္ဘူး။ ထံုးစံ အတိုင္း တစ္ဖက္နဲ႕ တစ္ဖက္ အဖြဲ႕လိုက္ ရိုက္ၾက ႏွက္ၾကတယ္။ ရိုက္တယ္ ႏွက္တယ္ ဆိုတာ ဟာ ငါတို႕ ျမိဳ႕ကေလးမွာ လူငယ္ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အခါ ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့ ပံုစံပဲ။ ရိုက္ၾက ျပဳၾကရင္း ခဏ လူစုကြဲသြားတဲ့အခါ  ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ေနာက္ဆံုးမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္တဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို တစ္ဖက္အဖြဲ႕က တစ္ေယာက္က  ဓားနဲ႕ ေျပးထိုး လိုက္ လိမ့္မယ္လို႕ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ရန္ၿငိဳးရိွသူ အခ်င္းအခ်င္း အခ်င္းမ်ားသလို ခႏၶာကိုယ္ထဲ စိုက္၀င္သြားတဲ့ ဓားသြားကို  ေမႊပစ္လိုက္ လိမ့္မယ္လို႕ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အျပာေရာင္ ဂ်င္းဂ်ာကင္ ကေလးမွာ ေသြးေတြ ခ်င္းခ်င္း နီသြားလိမ့္မယ္လို႕ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ေပြ႕တင္ျပီး ေဆးရံုကို သယ္လာခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ဆိုင္ကယ္ ကူရွင္ဟာ ေသြးေတြနဲ႕ စိုရြဲသြား လိမ့္မယ္လို႕ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေသြးအမိ်ဳးအစားဟာ သိပ္ရွားတယ္ ဆိုတာ ငါတို႕ ၾကိဳမသိခဲ့ၾကဘူး။ ငါ့ေသြးဟာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေသေရးရွင္ေရး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္း မေပးႏုိင္ဘူး ဆိုတာ  ၾကိဳမသိခဲ့ဘူး။

ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ခမ်ာ ေဆးရံု ကုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္ အေနအထားနဲ႕ မိွန္းေနရတယ္။ ခြဲစိတ္ခန္းက ထြက္လာေပမယ့္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ဓားဒဏ္ရာက ေသြးမတိတ္ေသးဘူး။ သိပ္နာသလားလို႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့

အေမက ေမးလာတဲ့အခါ  “ အေမ ရိုက္သေလာက္ေတာင္ မနာပါဘူး” လို႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျဖလိုက္ တာကို ငါ သေဘာက်ခဲ့ မိေသးတယ္။ “ ဒဏ္ရာေတြက ေသြးမတိတ္ ေသးေပမယ့္ နာက်င္ျခင္း ကိုေတာ့ ေသြးတိတ္ ထားရတယ္ “  ဆိုတဲ့ ငါေရးခဲ့ ဖူးတဲ့ ကဗ်ာ အပိုင္းအစေလးကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ကိုေတာ့ ေျပာမျပ ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒုတိယ အၾကိမ္ ခြဲစိတ္ဖို႕ လိုအပ္မယ္ ဆုိေတာ့ ငါ့ စိတ္ထဲ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။

ဒုတိယ အၾကိမ္ ခြဲစိ္တ္ခန္းက ထြက္လာတဲ့ အခိ်န္မွာေတာ့ ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ခမ်ာ “ အေမ ရိုက္ သေလာက္ေတာင္ မနာပါဘူး” ရယ္လို႕ေတာင္ မေျပာေတာ့ဘူး။ လံုး၀ မနာေတာ့ဘူး။ နာက်င္ ျခင္းေတြ  မရိွေတာ့ဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္း လည္း မရိွေတာ့ဘူး။ ငါ့ ကဗ်ာ ကိုလည္း ရြတ္ျပလို႕ မရ ေတာ့ဘူး။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ႏွုတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္း ေစ့သြားျပီ။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ မ်က္ခြံေတြကို ပိတ္ေပး လိုက္ၾကျပီ။ ျဖဳတ္လိုက္တဲ့ ပိုက္ေတြ ထဲမွာ ငါ့ကို စိတ္တိုတိုင္း ဆဲတတ္တဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့  ဆဲလံုး ေလးေတြ ပါသြားျပီ။

“ ေနာင္... ေ၀.... ေ၀....“

ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေၾကးစည္သံေၾကာင့္ လူေတြ အားလံုး လွုပ္လွုပ္ ရြရြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ခဏ တိတ္ေနတယ္လို႕ ထင္ရတဲ့ ငိုသံေတြ ျပန္ဆူညံ လာတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပက္လက္ အေန အထား အတုိင္း ႏွဳတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္း ေစ့လွ်က္သား။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေလာင္းကို လူတစ္စုက သူ နားခိုရမယ့္ အုတ္ဂူ ကေလး ရိွရာဆီ သယ္ေဆာင္ လာၾကတယ္။ သယ္ေဆာင္ လာၾကတဲ့ လူေတြရဲ့ လက္ထဲ မွာ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေလာင္းဟာ ေအာက္ကို ေပ်ာ့ေခြက် ေနတယ္လို႕ ထင္တယ္။ ေစာင္နဲ႕ ပတ္ျပီး သယ္ေဆာင္ လာတာ ျဖစ္လို႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ ကိုေတာ့  မျမင္ရဘူး။ ေျခဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္ကိုပဲ ျမင္ရတယ္။

အုတ္ဂူရဲ့ အေရွ႕မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေလာင္းကို ခဏ ခ်လိုက္ၾကတယ္။ လူၾကီး တစ္ေယာက္က ငါတို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုကို လွမ္းေျပာတယ္။ အမိန္႕ ျပန္စာ ဖတ္ဖို႕။ ငါတို႕ ဘယ္သူမွ မဖတ္ခ်င္ၾကဘူး။ မဖတ္ႏိုင္ ၾကဘူး။ မဖတ္ရဲ ၾကဘူး။ မဖတ္ရက္ၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုး ငါမဟုတ္တဲ့ တျခား သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က အမိန္႕ ျပန္စာကို ဖတ္ေပးတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းဟာ ငါတို႕ တကၠသိုလ္နဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ေတာ့ပါ ေၾကာင္း..တဲ့။ သင္သြား လိုရာ သြားႏုိင္ျပီ တဲ့။ အမိန္႕ျပန္စာကို ျပီးေအာင္မွ ဖတ္ႏိုင္ရဲ့ လား မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး။ အမိန္႕ျပန္စာ  စာရြက္ အေခါက္ေလးကို ငါ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေလာင္းေပၚမွာ တင္ေပးလုိက္တာ ကိုေတာ့ မွတ္မိတယ္။ အမိန္႕ျပန္စာ ဖတ္ေနတဲ့ အခိ်န္မွာ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေဖ ဆီက ဆို႕ဆို႕ နင့္နင့္ အသံၾကီးကို ၾကားလိုက္ရ ေသးတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေလာင္းကို အုတ္ဂူထဲ ထည့္ျပီး သြားတဲ့ အခိ်န္မွာ အသုဘရွဳလာတဲ့ လူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ျပန္သြားၾကျပီ။ အုတ္ဂူရဲ့ ေျခရင္းဘက္ အေပါက္ကေလးကို ပိတ္ဖို႕ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခဖ၀ါးေတြကို ျမင္ေနရေသးတယ္။ အသက္ရွင္စဥ္ ကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ျမင္ရဖို႕ သိပ္မလြယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ေျခဖ၀ါးေတြ..။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေျခဖ၀ါး ေတြ ကေတာ့ ျဖဴေဖြး ေနတာပါပဲ။

အျပန္ခရီးမွာ သုသာန္ေလးထဲက ထြက္လာတဲ့ လမ္းက်ဥ္းကေလးရဲ့ အဆံုးကို ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ခဏရပ္ျပီး သုသာန္ထဲက ဇရပ္ကေလး ဆီကုိ လွမ္းၾကည့္ မိတယ္။ ဘယ္သူမွ မရိွေတာ့ဘူး။  လူတစ္ခိ်ဳ႕က ရြာဘက္ဆီကို တေရြ႕ေရြ႕ ျပန္ေနၾကတယ္။ ခပ္လွမး္လွမ္းက လွမ္းျမင္ေနရေသးတဲ့ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အုတ္ဂူေလး ေပၚမွာ လြမ္းသူ႕ ပန္းေခြ ကို တင္ထားတယ္။ ေစာေစာက အဲဒီ ပန္းေခြဟာ ဘယ္နားမွာ ရိွေနခဲ့တာလည္း ဆိုတာကို သတိ မထားမိခဲ့ဘူး။ ငါနဲ႕ အုတ္ဂူရဲ့ ၾကားက အကြာအေ၀းအရ ပန္းေခြမွာ ေရးထားတဲ့စာကို မျမင္ရဘူး။ ဖတ္လို႕ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ နာမည္နဲ႕ အသက္ကို ေရးထား တယ္ဆိုတာ ငါသိေနတယ္။ ငါ မျမင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ သိတယ္။

သုသာန္ေလး ဆီကထြက္လာတဲ့ ေျမနီလမ္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရဲ့ အဆံုးမွာ ကတၱရာလမ္းမၾကီး ရိွတယ္။ ကတၱရာ လမ္းမၾကီးေပၚ ေရာက္တာနဲ႕ ငါ့ ဆိုင္ကယ္ရဲ့ အျမန္ႏွုန္းကို ျမွင့္လိုက္တယ္။ ငါ့ ဆိုင္ကယ္ဟာ ငါ့ကို သယ္ေဆာင္ကာ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ တရိပ္ရိပ္ ေျပးေနတယ္။ လမ္းမၾကီး ဘယ္မွာ ဆံုးမယ္ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ငါ ရပ္ရမယ့္ ေနရာကို ေရာက္ရင္ေတာ့ ငါ့ ဆုိင္ကယ္ဟာ ရပ္သြားမွာပဲ။    ။        

                                                                                      လင္းေ၀အိမ္

                                                                                      ၂၉-၀၆-၂၀၁၅

“သူစိမ္း ညေန”

“သူစိမ္း ညေန”

ညေနသည္ တုန္ရီတိုးလ်စြာ ေရာက္ရိွ လာခဲ့ျပန္ပါျပီ။    

အိမ္ေရွ႕က ကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာ ကေလးေတြ စြန္လႊတ္ေနၾကတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စြန္လႊတ္တယ္ ဆိုတာဟာ သိပ္ကိုစြန္႕စားရတဲ့ အလုပ္ပဲဆိုတာ  မသိဘဲနဲ႕  စြန္လႊတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အရြယ္ေရာက္ လာေတာ့ လည္း စြန္႕စားရတဲ့ အလုပ္ဆိုတာ သိရက္နဲ႕ပဲ စြန္လႊတ္ ေနၾကတာပါပဲ။ ရုတ္တရက္ ၾကိဳးျပတ္သြားတဲ့ စြန္ကေလးရဲ့ ေနာက္ကို ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္  အေျပးအလႊား လိုက္ေနတယ္။ ေလထဲမွာလြင့္ေနတဲ့ ၾကိဳးျပတ္ အစေလးကို သူ႕ရဲ့ အရပ္ပုပုကေလးနဲ႕ မမီွမကမ္းခုန္ဖမ္းဖို႕ ၾကိဳးစားေနတယ္။ မမီွႏိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုးမွာေတာ့ ေကာင္ေလးဟာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ လြင့္ေ၀းသြားတဲ့ သူ႕ရဲ့ စြန္ကေလးကို ရစ္ဘီးလံုေလး ပိုက္ရင္းနဲ႕ပဲ ေငးၾကည့္ ေနပါေတာ့တယ္။ ေကာင္ေလးဟာ သူ႕ကိုေက်ာေပးထားတဲ့ အေနအထားနဲ႕ ရပ္ေနတာမို႕ ေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္၀န္းေတြမွာ မ်က္ရည္စေေတြ ေ၀့သီေနသလား ဆိုတာကိုေတာ့ သူ မျမင္ရပါဘူး။ ေကာင္ေလးခမ်ာ ၀မ္းနည္းေနမွာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။

"ခ်ာတိတ္ေရ..မင္းရဲ့ စြန္ကေလးကိုတစ္ေန႕ေန႕ ျပန္ ေတြ႕ရင္ေတြ႕မွာပါကြာ"

အဲဒီလို ေကာင္ေလးရဲ့ စိတ္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈေတြကို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေလး အနည္းငယ္နဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေျဖေလ်ာ့ ေပးလိုက္ခ်င္ပါရဲ့။ ၀မ္းနည္းမႈေတြထဲမွာ ကြ်ံက် နစ္ျမဳပ္သြားတဲ့ စိတ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး တစ္ခု တစ္ေလကို ဆြဲကိုင္ခြင့္ ရလိုက္တဲ့အခါ နည္းနည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သက္သာရာေတာ့ ရသြားမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္က ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ သူ႕ရဲ့စြန္ကေလးကို သူကိုယ္တိုင္လည္း အခုအခိ်န္အထိ  ျပန္ရွာ မေတြ႕ႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္ေလးမသိေအာင္ ဖံုးကြယ္ထားဖို႕ လိုအပ္မွာေပါ့။ ၾကိဳးျပတ္ လြင့္ေမ်ာ သြားတဲ့ စြန္ကေလးရဲ့  ေနာက္ကိုလိုက္ရင္းနဲ႕ သူဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အိမ္ကို ျပန္မလာ ႏိုင္ခဲ့ဘူး ဆိုတာ အခုလိုအခိ်န္မိ်ဳးမွာ ေကာင္ေလးကိုေျပာျပဖို႕ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ပံုျပင္အို တစ္ပုဒ္ပဲေလ။

အဲဒီအခိ်န္မွာပဲ သူရဲ့ ျမင္ကြင္းထဲကို ႏြားလွည္းတစ္စီးက တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ ျဖတ္ေမာင္း ၀င္လာပါတယ္။ လွည္းေနာက္မွာ တလိမ့္လိမ့္ ကပ္ပါလာတဲ့ ဖုန္လံုးၾကီးေတြရဲ့ေအာက္မွာ စြန္ကေလးကို ႏွေျမာတသစြာ ေငးေမာေနတဲ့ ေကာင္ကေလးရဲ့ ပံုရိပ္ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ အာရံုေတြကလည္း ေကာင္ေလး အေပၚကေန ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့ ႏြားလွည္းရဲ့ အေပၚကို ကူးေျပာင္း ေရာက္ရိွသြားပါတယ္။ ဖုန္လံုးၾကီးေတြကိုၾကည့္ရင္း သူဟာ ႏွာေခါင္းကို လက္ဖ၀ါးနဲ႕ အုပ္ထားမိတယ္ဆိုတာ သူ႕ကိုယ္သူ သတိ ထားလိုက္မိတယ္။ ဒါဟာ ဒီပတ္၀န္းက်င္ ဒီေဒသမွာ ေနထိုင္အသားက် ေနတဲ့သူေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထ သိပ္မရိွတဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခုပဲ။ ဖုန္ေတြသဲေတြၾကားမွာ လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကသူေတြ အဖို႕ ဒါဟာ မထူးဆန္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပဲေလ။ ဆိုေတာ့ သူဟာ  ဒီပတ္၀န္းက်င္ ဒီေဒသနဲ႕ ကင္းကြာခဲ့ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္မ်ား ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီတဲ့လဲ။ အခိ်န္ကာလတစ္ခု အတိအက် မေျပာႏိုင္ရင္ေတာင္ ဒီေဒသ ရဲ့ ဓေလ့စရိုက္ေတြကို ေမ့ေလ်ာ့သြားလုနီးပါး ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီလို႕ ဆိုရမွာပါပဲ။  သူ ဒီလို ႏြားလွည္းကို အျပင္မွာ မျမင္ရတာလည္း ၾကာျပီေကာေလ။

ေလရူးတစ္ခ်က္က ေ၀ွ႕ခနဲ တိုက္ခတ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ့ ရွည္လ်ား တြန္႕လိမ္ေနတဲ့ ၾကမ္းေထာ္ေထာ္ ဆံပင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ လြင့္ေနေအာင္ တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ အဲဒီ ‘ေလ’ ကို ‘ေလရူး’ လို႕ သံုးႏႈန္း လိုက္ရ ျခင္းအေပၚမွာ သူ တကယ္ေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ "တိုက္ခတ္စရာ ဦးတည္ရာအရပ္ ေပ်ာက္ဆံုး ေနေသာ ေလ" ရယ္လို႕ စာအုပ္ၾကီးေတြထဲက ေလသံအတိုင္း သံုးႏႈန္းလိုက္ဖို႕ ကိုေတာ့ မရည္ရြယ္ ပါဘူးေလ။ ဒါေပယ့္ ဦးတည္ရာအရပ္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရျခင္းကို ကုိယ္တိုင္ကိုယ္က် ၾကံဳေတြ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူ တစ္ေယာက္အဖို႕ ‘ေလရူး’  လို႕ ေခၚဆို လိုက္ရတာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။

ေလအေ၀ွ႕မွာ သူ႕အေပၚကို အုပ္မိုးေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးရဲ့ ကိ်ဳးတို႕က်ဲတဲ အကိုင္းေတြမွာ ခိုတြဲ က်န္ရစ္ ေနၾကတဲ့ ရြက္၀ါေလးေတြခမ်ာ တေဖ်ာေဖ်ာ ေၾကြက်ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ေႏြဦးလား။ ေႏြဦးရယ္ေတာ့ ပီပီသသ မျမည္ေသးဘူး ထင္ပါရဲ့။ ေဆာင္းရဲ့ အေအးဓာတ္မွ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မကုန္စင္ ေသးဘဲ။   အခု တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ေလဟာ ေဆာင္းၾကြင္း ေျမာက္ျပန္ေလ ျဖစ္မယ္ေပါ့။ တစ္၀က္ တစ္ပ်က္ပဲ ဆြဲတင္ ထားတဲ့ အေႏြးထည္ရဲ့ ဇစ္ကို ေမးဖ်ားအထိ အဆံုးဆြဲတင္လိုက္ပါတယ္။ သူဟာ ဘာမွ မေျပာပေလာက္တဲ့ အေအးဒဏ္ကိုေတာင္ ခံႏိုင္ရည္ မရိွေတာ့ဘူး။ ေဆာင္းနဲ႕ ထိေတြ႕ခြင့္မရတာပဲ ႏွစ္ေတြ မနည္းေတာ့ ဘူးေလ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကာလတစ္ခုမွာေပါ့။ သူ႕ရဲ့ အေမဟာ အိမ္ေရွ႕မွာ ၾကက္ကေလးေတြကို အစာေက်ြးေနတယ္။ ပါးစပ္က တတီတီ နဲ႕ ၾကက္ေတြကို ေအာ္ေခၚေနရင္းေပါ့။ အေမက အစာ လာစားၾကတဲ့ ၾကက္ေတြကို ဘယ္ႏွစ္ေကာင္လဲဆိုတာ ေရတြက္ေနတယ္။ တစ္ေကာင္ခ်င္းစီရဲ့ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် အေလးခိ်န္ကိုလည္း ခန္႕မွန္း ၾကည့္ေနတယ္။ ေစ်းကြက္မွာ အေလးခိ်န္ တပိသာကို ဘယ္ေစ်း ေပါက္သလဲဆိုတာနဲ႕ ခိ်န္ထိုးျပီး ေငြေၾကး အားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ရမယ္ ဆိုတာကိုပါ တြက္ခ်က္ၾကည့္တယ္။အဲသလိုနဲ႕ အေမေမြးထားတဲ့ ၾကက္ေတြ အကုန္ ေရာင္းထုတ္ျပီးသြားတဲ့ ေနာက္မွာပဲ အေႏြးထည္ တစ္ထည္ ၀ယ္ဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏ ကို အေမက သူ႕ကိုေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါ အခုသူ၀တ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္ေလးေပါ့။ အေႏြးထည္ေလးခမ်ာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတဲ့ ထင္းရူး ေသတၳာေလးထဲမွာပဲ ပိုင္ရွင္ကင္းေ၀းစြာ ခိုေအာင္း ေနခဲ့ရ ရွာပါတယ္။

ေလွကားေျခရင္းက ဖိနပ္ခံုေလးေပၚမွာ အနက္ေရာင္ ကတီၱပါ ဖိနပ္ကေလး တစ္ရံကလည္း သူ ထားရစ္ ခဲ့တဲ့အတိုင္း ေနရာမယြင္း ရိွေနတယ္။ ဖိနပ္သဲၾကိဳးေလးေတြမွာ ပင့္ကူ မွ်င္ေတြေတာင္ သြယ္တန္းေနပါရဲ့။ သူ႕ရဲ့ ေျခေထာက္ေတြဟာ ကတၱီပါ ဖိနပ္ကေလးနဲ႕  ေတာ္မွေတာ္ပါဦးမလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ နဲ႕ပဲ သူ ဖိနပ္ကေလးကို ျပန္မစီးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကတၱီပါဖိနပ္ စီးခဲ့ဖူးေသာ ေန႕စြဲမ်ားဟာ ျပန္ရွာဖို႕ မလြယ္ကူ ေတာ့တဲ့ ဒိုင္ယာယီစာအုပ္ အေဟာင္းေလးေတြနဲ႕အတူ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပါျပီေလ။

"ေဟးး ၾကည့္စမ္းဟ... မန္က်ည္းရြက္ကေလးေတြေတာင္ အိပ္ကုန္ၾကျပီ"

မႈန္ရီ၀ိုး၀ါး ညေနခင္းတစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က အဲဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္သူက ေျပာလိုက္တာလဲ။ ဘယ္တုန္းက ေျပာခဲ့လိုက္တာလဲ ဆိုတာေတာ့ သူ႕ရဲ့ မွတ္ဥာဏ္က ျပန္လည္ ေဖာ္ျပ ႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့ဘူး။ အရြက္ ရိုးတံ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီက မန္က်ည္းရြက္ ေသးေသး ရွည္ရွည္ ေလး ေတြဟာ ညေနေရာက္တာနဲ႕ တစ္ရြက္နဲ႕တစ္ရြက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ပူးကပ္သြားၾကပါတယ္။ ဒါကိုပဲ မန္က်ည္းရြက္ ကေလးေတြ အိပ္ကုန္ၾကျပီလို႕ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဒါဟာ သိပ္ကိုလွ ျပီး သိပ္ကို ကဗ်ာဆန္တဲ့ စကားပဲဆိုတာ အဲဒီအခိ်န္တုန္းကေတာ့ သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး ထင္ပါရဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာသိပ္ျပီးေတာ့ လူသားဆန္တဲ့ စကားလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

“မန္က်ည္းရြက္ကေလးေတြေတာင္  အိပ္ကုန္ၾကျပီ....” တဲ့။

ဟိုး...အေ၀းဆီက လြင့္ပ်ံလာတဲ့ အသံခ်ဲ႕စက္အသံက ဟသၤာတ ထြန္းရင္ရဲ့ လူၾကီးေတြသိမွာစိုးတယ္ သီခ်င္း ျဖစ္ေနတယ္။ မိႈင္းရီေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို အသံခ်ဲ႕စက္ကေန ၾကားခ့ဲရဖူးတယ္။ အမွတ္မမွားဘူး ဆိုရင္ အဲဒီညေနခင္းဟာ ေဆာင္းညေနခင္းတစ္ခုပဲ။ ညေန၀င္စ အခိ်န္မွာေပါ့။ လက္ဖ်ား မွာ စိုစြတ္ေနတဲ့ ေခြ်းစေတြ၊ ေဆာင္းညရဲ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တေရြ႕ေရြ႕ ေအးစိမ့္လာမႈ ၊ တေလာကလံုး မိႈင္းေ၀ေနတဲ့အခိ်န္ အသံခ်ဲ႕စက္ကေန လြင့္ပ်ံလာတဲ့ သီခ်င္းသံ၊ ေျခေထာက္အစံုက ထိေတြ႕ခံစားေနရတဲ့ သဲလံုးၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႕ေျမၾကီးရဲ့ ေဆာင္းဓာတ္ေၾကာင့္ ေအးစက္ေနမႈ၊  အနီးနားက အိမ္တစ္အိမ္အိမ္ရဲ့ မီးဖိုဆီက လြင့္လာတဲ့ ဟင္းအိုးကပ္ေညွာ္နံ႕ အဲဒီ အရာေတြနဲ႕ ယွက္ဖြဲ႕ထားတဲ့ အာရံု အစုအေ၀း တစ္ခုဟာ သူ႕ မွတ္ဥာဏ္ရဲ့  တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ စြဲစြဲထင္ထင္ၾကီး ျငိစြန္းေနခဲ့တာေပါ့။

          “လူၾကီးေတြသိမွာစိုးတယ္

          တိုးတိုးေလး ဖြင့္ေျပာစမ္းပါ့ကြယ္”

ေ၀ွ႕ခနဲ တစ္ခ်က္ တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလထဲမွာ ညေမႊးပန္းရန႔ံေတြ လြင့္ပါလာတာကို သူ သတိျပဳမိလုိက္ တယ္။ ဟိုး တစ္ခိ်န္တုန္းကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ညေမႊးပန္းပင္ေလး ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။ ညေရာက္တာနဲ႕ ေမႊးရနံ႕ ေတြ လႊင့္ထုတ္ေပးေနက် အဲဒီ ပန္းပင္ကေလး မရိွေတာ့တာဟာ အခိ်န္အေတာ္ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အခု ရေနတဲ့ ညေမႊးပန္းရနံ႕ဟာ ဘယ္က လာတာပါလိမ့္။ ရနံ႕ကိုေတာ့ ရတယ္။ ရနံ႕ရဲ့ လာရာ ကိုေတာ့ မသိဘူး။

တစ္စံုတစ္ခုကို အေတြးလြန္ေနရင္း ဆင္းရမယ့္ မွတ္ကို ေက်ာ္သြားတဲ့ ဘက္စ္ကားစီး ခရီးသည္ တစ္ ေယာက္လို သူ႕ရဲ့ စိတ္မွာ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ညေမႊးပန္း ေလးေတြ ပြင့္ေန ေမႊးေနျပီ ဆိုေတာ့ ည ေရာက္ျပီေပါ့။ ဒါဆိုရင္....။

ညေနဟာ တိတ္တဆိတ္ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားျပန္ျပီပဲ။ သူ မ်က္လံုး  အစံုကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဖြင့္ေတာ့ မယ့္ပံုမိ်ဳးနဲ႕  ခပ္တင္းတင္းပဲ မိွတ္ခ်လိုက္မိပါတယ္။

ညေနဟာ မႈန္ရီေဖ်ာ့လ်စြာပဲ ျပန္လည္ ထြက္ခြါသြားခဲ့ျပန္ပါျပီ ။      ။

                                                                                          လင္းေ၀အိမ္

“သီခ်င္း အေသ"

“သီခ်င္း အေသ"

Intro: 

လွသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းလို႕ ႏိုင္တဲ့သူက ေျပာတယ္။

လုသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းလို႕  ရံႈးတဲ့သူက ေျပာတယ္။

Verse 1:

ဂစ္တာၾကိဳး နံပါတ္(၁) ထဲကိုတိုး၀င္သြားတဲ့ အရိပ္ဟာ အဂၤါမစံုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၳာနဲ႕ သစၥာတရားကို ေခါစာ ပစ္ေကြ်းခဲ့သူ ။ ညာသံစူးစူးရွရွေတြနဲ႕ ယွက္ဖြဲ႕ထားတဲ့ အနက္ေရာင္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ရင္ဘတ္ တည့္တည့္ ဆီခ်ိန္ရြယ္ျပီး ခလုတ္ကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ ေသတယ္ဆိုတာ  ဂစ္တာၾကိဳး တစ္ေခ်ာင္း ေထာင္းခနဲ ျပတ္သြား သေလာက္ပါပဲ။ သီခ်င္းအသစ္အတြက္ ၾကိဳးအသစ္ တစ္ေခ်ာင္း လဲလွယ္ တပ္ဆင္ လိုက္ပါေလ။ သီခ်င္းအေဟာင္းနဲ႕ ၾကိဳးအေဟာင္းေလးကို အမိႈက္ပံုးက ေစာင့္ၾကိဳေနပါလိမ့္မယ္။ တခုတ္ တရ ေျပာဆိုခ်စ္ခင္ျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ လက္ေခ်ာင္း သြယ္သြယ္ လ်လ်ေလးေတြဟာ ဂစ္တာ ဖလက္တံေပၚမွာ ေကာ့ဒ္ ေတြကို ေသသပ္ လွပစြာ ပံုေဖာ္ ဖန္တီးႏုိင္တတ္ခဲ့ေပမယ့္ ေငြစကၠဴေတြ အထပ္လိုက္စီထားတာ သိပ္မ်ားလြန္းေနရင္ မေရတြက္ တတ္ရွာဘူး။ ရွက္လြန္းလာတဲ့အခါ အုတ္ခံုေလး ေပၚမွာ ဂစ္တာေလး ေၾကမြသြားတာပါပဲ။ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ သီခ်င္းစာရြက္ေတြေပၚမွာ သီခ်င္းစာသားေတြဟာ ေအာ္ဟစ္ အက္ကြဲ တုန္ခါေနတယ္။

 တံခါးမရိွတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက  ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ေခါက္ကုတင္ေလးဟာ အိပ္ယာခင္း အလြတ္ကေလးကိုပဲ ထမး္ပိုးထားရတဲ့ ညေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ ၀မ္းနည္းသံေတြ တကြ်ီကြ်ီ ထြက္လာတယ္။ အလင္းဆိုင္ေလး ေတြမွာ ညလံုးေပါက္ ထိုင္ေနရင္း အလင္းကို ရွာေဖြမေတြ႕ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္အဖို႕ မိုးလင္းသြားေပမယ့္ ေမွာင္ေနဆဲပါပဲ။ အျပန္လမ္းေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ လႊမ္းျပီး ပိတ္ဆို႕ေနတယ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို အနား ေခါက္ျပီး ဒူးေခါင္းအထိ လိပ္တင္လိုက္တယ္ ။ ေျခသလံုးသားေပၚက ဆာမူရိုင္း တက္တူးအရုပ္ရဲ့ လက္ထဲ မွာ  ကိုင္ေျမာွက္ထားတဲ့ ဓားသြားတေလွ်ာက္ မာနေတြ နီရဲ စိုစြတ္ စြန္းထင္း ေနတယ္။ ဆာေလာင္မႈ၊ တပ္မက္မႈ ေတြကို မာနနဲ႕ ေတာင့္ခံရတဲ့အခါ အံသြားေတြ နာက်င္လြန္းလွပါတယ္။

Verse 2:

စႏၵယားကို ခလုတ္အျဖဴေလးေတြနဲ႕ပဲ အသံုးျပဳ တီးခတ္တတ္ခဲ့သူကို ခလုတ္အနက္ ကေလးေတြကိုပါ အသံုးျပဳ တီးခတ္တတ္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးျခင္းခံခဲ့ရျပီး ေနာက္မွာပဲ နာက်င္စရာေတြဟာ သံစံုျမည္ လာခဲ့ပါတယ္။ John Lennon ရဲ့ Imagine သီခ်င္းကို တီးခတ္ေနတဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ လက္ေခ်ာင္းျဖဴျဖဴ သြယ္သြယ္ေလးေတြ..။ မဟာဂီတ ၾကိဳးသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို တီးခတ္ေနတဲ့ မာေက်ာ သိမ္ေမြ႕ေသာ လက္ေခ်ာင္း ညိဳညိဳ ရွည္ရွည္ေလးေတြ..။ တည္ျငိမ္မႈေတြနဲ႕ အိေျႏၵရေနတဲ့  စႏၵယားအိုၾကီးကေတာ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြရဲ့ ပံုျပင္ကို မသိနားမလည္ခ်င္စြာ  လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြရဲ့ ဖန္တီး ေစခိုင္းမႈ အတုိင္း ဂီတသံေတြကိုသာ အန္ထုတ္ေပးေနပါတယ္။

အနက္ေရာင္ ႏွင္းဆီပြင့္ တစ္ဆယ့္သံုးပြင့္ကို စႏၵယားခလုတ္ေတြေပၚမွာ တင္ထားတယ္။ အသံတစ္သံ အတြက္ ႏွင္းဆီပြင့္ တစ္ပြင့္ႏႈန္းဆိုရင္ စႏၵယားၾကီးမွာ အသံ တဆယ့္ႏွစ္သံပဲ ရိွတဲ့အတြက္ ပိုတဲ့ ႏွင္းဆီ တစ္ပြင့္ဟာ ကံဆိုးသူတစ္ေယာက္အတြက္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ နွင္းဆီအနက္ကို ကံဆိုးျခင္း လို႕ နိမိတ္ေကာက္ယူလိုက္လို႕ရမလား။ ဒါဆို စႏၵယား ခလုတ္အနက္ ကေလးေတြကေရာ နာက်င္စရာ ေတြကို သယ္ေဆာင္ လာခဲ့ၾကသူေတြပဲလား ။ အနက္ေရာင္ စႏၵယားၾကီးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ေတြေတြၾကီး ေငးစိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ မ်က္၀န္း နက္နက္ကေလးေတြက ဘာကိုမွ နားမလည္ႏိုင္စြာ ခ်ာခ်ာလည္လို့ ။

Pre Chorus:

အနက္ေရာင္ေတြဆီက လြင့္ထြက္လာတဲ့ အသံဟာ လိပ္ျပာေလးရဲ့ အေတာင္ပံေတြကို ထိုးခြဲသြားတယ္။

တ၀ီဝီလည္ေနတဲ့ ပန္ကာေလး ရပ္သြားမယ့္ အခိ်န္ကို စကၠန့္လက္တံေတြေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ရင္း ေစာင့္စား ေနရ။ ေႏြဦးကိုေစာင့္ရ။ ညစာ ကိုေစာင့္ရ။ ေရာက္မလာမယ့္ေျခသံကို ေစာင့္ရ။  ေနာက္ဆံုးတစ္ေန့ ကို ေစာင့္ရ ။ ပုဒ္မခ်လိုက္ရ မလိုလို ။ ပုဒ္ထီးခ်လိုက္ရ မလုိလို ။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရိွတဲ့ ေသျခင္းတရား သည္သာ လူေတြအေပၚ ဒုကၡေပးမႈ အနည္းဆံုးအရာပဲ။

Chorus:

လည္ေနတဲ့ ဓာတ္ျ့ပားက ရပ္သြားျပီ။လြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းက မရပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ခိ်ဳးငွက္တေကာင္ရဲ့ တကူးကူး ကူသံက  ျပတင္းတံခါးမွန္ကို တိုးတိုးေလးလာေခါက္ေနတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာကို ေျကာက္ရြံ႕စြာ ခန္းဆီးစ ေလးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္တုန္ခါလို့ ။

ေက်းဇူးျပဳျပီး ကိုေစာညိန္းရဲ့ ပြင့္ဦးသီခ်င္းကို ဖြင့္မေပးျကပါနဲ့။

ေက်းဇူးျပဳျပီး နာမည္ကို မေခၚၾကပါနဲ႕။

ေက်းဇူျပဳျပီး အိမ္ျခံေျမေစ်းကြက္အေျကာင္း (မစားရ၀ခမန္း) ေအာ္ျကီးဟစ္က်ယ္ လာလာမေျပာျကပါနဲ့ ။

ေက်းဇူးျပဳျပီး ကဗ်ာမရြတ္ပါနဲ့။

ေက်းဇူးျပဳျပီး ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ စႏၵယားျကီးရဲ့ အဖံုးကိုမဖြင့္ျကပါနဲ့။

ေက်းဇူးျပဳျပီး ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွ ေအာ္ဟစ္မရယ္ေမာၾကပါနဲ႕။

တိမ္ေတြကို ဘယ္သူမွ မပိုင္ဆိုင္ဘူး။

တိမ္ေတြကို လူတိုင္း  ပိုင္ဆိုင္တယ္။

Verse 3:

“စာရြက္ေပၚမွာ ေရးထားျပီးသား ဂီတ သေကၤတ ေတြကို

ၾကည့္ျပီး တီးခတ္ရသလို ဘ၀က  လြယ္ကူမွာမဟုတ္ဘူး”

လက္ေခ်ာင္းျဖဴျဖဴေလးေတြရဲ့ ပိုင္ရွင္က အဲဒီလိုေျပာလိုက္တယ္။

“လြယ္ကူျခင္းမွာ သာယာေပ်ာ္ေမြ႕မယ္ဆိုရင္

ခုလို စႏၵယားခံုေပၚမွာထိုင္ျပီး စႏၵယားကို ဘယ္တီးခတ္ေနပါ့မလဲ

သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မယ့္ ဆိုဖာ တစ္ခုခုမွာထိုင္ျပီး

အလြယ္တကူရႏိုင္တဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့ စႏၵယားလက္သံကိုပဲ

ေအးေအးလူလူ နားေထာင္ေနလိုက္ေတာ့မွာေပါ့”

လက္ေခ်ာင္း ညိဳညိဳေလးေတြရဲ့ ပိုင္ရွင္က အဲဒီလို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီေန႕တုန္းက ဘယ္သူမွ စႏၵယား မတီးျဖစ္ၾကဘူး။

ခါတိုင္း စႏၵယား ခလုပ္ေတြေပၚမွာ စုန္ခ်ည္ ဆန္ခ်ည္ ေျပးလြွားလႈပ္ရွားရင္း ဂီတသံစဥ္ေတြကို ဖန္တီးေနက် လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ အခု လုပ္ေနက်အလုပ္ကို မလုပ္ျကရတဲ့အခါ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေန ျကရွာတယ္။ လက္ေခ်ာင္းညိဳညိဳေလးေတြက စႏၵယားျကီးရဲ့အဖံုးကို တေဒါက္ေဒါက္ျမည္ေအာင္ ေလးေလး တြဲ႕တြဲ႕စည္းခ်က္နဲ့ ေခါက္ေနတယ္။ လက္ေခ်ာင္းျဖဴျဖဴေလးေတြကေတာ့ လက္ေခ်ာင္းရဲ့ လက္ဆစ္ ကေလးေတြကို တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ျမည္ေအာင္ ခိ်ဳးျပီး ေဆာ့ကစားေနတယ္။ အျပင္မွာရြာေနတဲ့ မုိးေရေတြ ဟာ ဘာအေရာင္လဲဆိုတာကို လက္ေခ်ာင္းျဖဴျဖဴေလးေတြေရာ လက္ေခ်ာင္းညိဳညိဳေလးေတြပါ ေတြး ျဖစ္ျကပံုမေပၚဘူး။

အျပင္ဘက္မွာ မိုးဟာ တေဝါေဝါနဲ႕။ အသုိုက္ထဲက ထြက္လာမယ့္ သားေကာင္ေလးေတြ ကို ေစာင့္ဆိုင္း ေနတဲ့ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္လို မိုး ဟာ အျပင္မွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနတယ္။ မိုးေရေတြထဲမွာ စိုရႊဲ စုတ္ျပဲ ပ်က္စီး သြားရေတာ့မယ့္ သီခ်င္းစာရြက္တစ္ရြက္လို တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့နာရီဟာ တအိအိ ေပ်ာ့တြဲ က်လာ ေနတယ္။

Ending :

တိမ္ေတြကို ဘယ္သူမွ မပိုင္ဆိုင္ဘူး။

တိမ္ေတြကို လူတိုင္း  ပိုင္ဆိုင္တယ္။

Fade Out

                                                                        လင္းေ၀အိမ္

“ဘံု”

“ဘံု”

ခံုပုပုေလးေတြ ခင္းထားေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကိုမွ ေရြးျပီးထိုင္တတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုႏွင့္ အတူ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ ဒူးေထာင္ေပါင္ကား ေန႕စြဲမ်ားတြင္ ျငိက်န္ခဲ့ဲသည့္ တစ္ပတ္ႏြမ္း စြပ္က်ယ္ ခပ္ညစ္ညစ္ ကေလးကို အျပင္းအထန္ သတိရေနမိသည္။ တိုက္ခန္း၏ လူေခၚ ေခါင္းေလာင္းၾကိဳးကေလးအား တစ္စံု တစ္ေယာက္ လာဆြဲမည့္ အခိ်န္ကို ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး ေစာင့္ေနခဲ့ရဖူးသည္။ တေရြ႕ေရြ႕ တိုးတိမ္သြားသည့္ အမိႈက္သိမ္းလွည္း၏ ေခါင္းေလာင္းသံက မရိွမဲ့ ရိွမဲ့ တက္ၾကြမႈ လက္က်န္ကေလးမ်ားကိုပါ ထိုးသိပ္ ဖိႏွိပ္ကာ သိမ္းယူ သြားသည္။ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဖြင့္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနမိသမွ် အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ပြင့္မလာႏိုင္ေသာ ဒဏ္ရာရ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုး၏ တတီတီ ေအာ္ျငီးသံကို ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျဖင့္ ခုခံ ကုသ ေနရသည္။ ျပန္႕က်ဲေနေသာ အမိ်ဳးအမည္စံုလင္လွသည့္ သီခ်င္းစာအုပ္မ်ား၊ DVD/VCD အေခြမ်ား၊ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ား၊ တြန္႕ေၾကေနသာ အိပ္ယာခင္း၊ ပံုလ်က္သား ပုဆိုးမ်ား၊ ေစာင္မ်ား စသည့္ ရံေရြေတာ္မ်ား၏အလယ္တြင္ အိုးကြဲေနေသာ အသံေၾကာင္ ဂစ္တာတစ္လက္က ပက္လက္ၾကီး စံျမန္း ေနသည္။ ျပတ္သြားသည့္ နံပါတ္(၁) ဂစ္တာၾကိဳးကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လာျပီး ျပန္လည္ တပ္ဆင္ ေပးလိမ့္မည္ဟု ဘယ္လို ယံုၾကည္မႈမိ်ဳးႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ ေနမိပါသနည္း။

အခန္းတံခါးကို ေအးစက္စက္ၾကီး ေခါက္လိုက္သည့္ အသံျဖင့္ အလန္႕တၾကား ႏိုးထလိုက္ရေသာ မနက္ခင္းမ်ားစြာတို႕သည္ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ေနေသာ ေဆးခံခြက္ အအိုကေလးထဲတြင္ ျပာမႈန္မ်ားႏွင့္အတူ ထိုးေခ် ျငိမ္းသတ္ထားျခင္း ခံေနၾကရသည္။ ၀ရန္တာမွ ေအာက္သို႕ ငံုကိုင္းၾကည့္လိုက္တိုင္း ရင္ဘတ္ထဲတြင္ တလွပ္လွပ္ ျဖစ္သြားသည့္ ခံစားမႈမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရစဥ္ကအတိုင္း လတ္ဆတ္ေနဆဲ။ တလွပ္လွပ္ ျဖစ္ေနဆဲ။ ထိတ္လန္႕ ေၾကာက္ရြံ႕စြာပင္ ႏွစ္သက္ စြဲလန္းမိေသာ ေ၀ဒနာ..။

တိုက္ခန္းမ်ား၏ ေမွာင္မည္းေနေသာ ေလွကား တစ္ေလ်ာက္ တေရြ႕ေရြ႕တက္လာစဥ္ အေပၚဆီမွ အရိွန္ျဖင့္ ေျပးဆင္း လာေသာ (သို႕မဟုတ္) ေအာက္မွ အရိွန္ျဖင့္ ေျပးတက္လာေသာ ခပ္ျပင္းျပင္း ေျခသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ ေရာက္ရာ ေလွကားထစ္၏ ေဘးနံရံ ကို ကပ္၍ ေရွာင္တိမ္း ေပးတတ္ျခင္းသည္ပင္ အက်င့္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ လူေခၚ ေခါင္းေလာင္းၾကိဳးကို အေပၚသို႕ ဆြဲတင္ထားကာ အခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္၍ ေမွာင္မည္းေနသာ အခန္းက်ဥ္းထဲတြင္ ထူးအိမ္သင္၏ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို တိုးတိုးေလး ထပ္ေက်ာ့ဖြင့္ထားျပီး စိတ္ကို တတိတိ လီွးျဖတ္ရသည့္ အရသာအား နာနာက်င္က်င္ စြဲလန္းေနမိျခင္းသည္ အနက္ေရာင္ စိတၱဇျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္မခံလိုပါ။ ေနရာျပပုဒ္ မ်ားကိုသာ ေျမာင္းထဲသို႕ သြန္ပစ္လိုက္ မည္ဆိုပါလ်ွင္ ထြက္ခြာျခင္းသည္ပင္ ဆိုက္ေရာက္ျခင္း၏ အစျဖစ္ေၾကာင္း တံခါးပိတ္ ယံုၾကည္၍ ရပါလိမ့္မည္။

ဆိုင္းထမ္းျဖင့္ထမ္း၍ ေရာင္းခ်ေသာ ကုန္စိမ္းေစ်းသည္ တစ္ေယာက္လို အစိမး္ေရာင္ေတြကို ထမ္းပိုးကာ လမ္းေတြေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားခ်င္ေနမိသည္။သို႕ေသာ္ စိမ္းစို လတ္ဆတ္မႈသည္ စိတ္အလိုအတိုင္းလိုက္၍ မစိမ္းစိုႏိုင္ေၾကာင္းကို ေျခာက္ေသြ႕ ပ်က္စီးခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ ႏုပိ်ဳမႈ အခိ်ဳ႕က သက္ေသျပေနၾကသည္။ ေခါင္မိုး ကို မိုးစက္မ်ား ရိုက္ခတ္သည့္အသံ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ (သို႕မဟုတ္) တေျဖာင္းေျဖာင္း မၾကားရဘဲ အသံတိတ္ ရြာေနေသာ မိုးကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုေနဖို႕ မၾကိဳးစားေတာ့ဘဲ တိုးတိုးကေလး ေငးေနမိသည္။ မိုးေရထဲမွာ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာသြားသူ၏ ေျခသံကို မႈန္မႈန္၀ါး၀ါး ၾကားေနရသည္ ။ အာေခါင္ကိုျခစ္၍ ေအာ္ေခၚဖို႕ ၾကိဳးစား လိုက္သည္။ suside လုပ္သြားသည့္ အသံ ကို မ်က္စိျဖင့္ မျမင္မေတြ႕ ႏိုင္ၾကသူတို႕ ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရယ္ေမာ ေနၾက၏။

ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္ျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာ ျပတင္းေပါက္တစ္ေပါက္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားရျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အခန္းက်ဥ္းေလးကေတာ့ ေက်နပ္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ မ်က္ေစ့စံုမိွတ္ကာ အညစ္ညမ္းဆံုးေသာ စကားလံုး ျဖင့္ ဆဲေရးပစ္လိုက္သည္ ။ ေလွကားအတုိင္းတက္လာေသာ ေျခသံမ်ား၊ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းလာေသာ ေျခသံမ်ား၊ အခန္းေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေသာ ေျခသံမ်ား၊ ခပ္တိုးတိုး စကားသံမ်ား၊ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ စကားသံမ်ား ။ေသာ့ခတ္ကာ ပိတ္ထားေသာ အခန္းတံခါးေရွ႕တြင္ လက္ပိုက္ျပီး ရပ္ေနရင္း တံခါး၏ အျပင္ဘက္မွ အသံဗလံမ်ားကို က်ားနာ တစ္ေကာင္လို စူးစူး ရွရွ ၾကည့္ ေနမိသည္။

လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ လူေတြက ေဖာင္းပြေနသည္။ တိုးေနသည္။ တိုက္ေနသည္။ ေက်ာ္ေနသည္။ နင္း ေနသည္။ မနက္ခင္း ကုန္ဆံုးသြားသည္အထိ မေရာင္းရေသးဘဲ က်န္ေနခဲ့ေသာ အီၾကာေကြး တစ္ေခ်ာင္းလို ေပ်ာ့ျပဲ ေခြေလ်ာ ေနသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္တို႕ျဖင့္ က်ီးကန္းမ်ား အသံ တအာအာ ေအာ္ျမည္ ေနၾကသည္။ ရနံ႕ေတြကို က်ဲပက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနေသာ ပြင့္လက္စ စံပယ္ငံုကေလး ေရေႏြးပူျဖင့္ အပက္ ခံလိုက္ရသည္။ ေဆးေပါ့လိပ္မ်ားသည္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ အေလာင္ကြ်မ္းခံေနရျခင္းကို ခုခံ ကာကြယ္ ျငိမ္းသတ္ သြားၾကသည္။ ၾကိဳးျဖင့္ တြဲေလာင္း ဆြဲထားျခင္း ခံရေသာ ဂက္စ္မီးျခစ္က အေျခအေန ေပးသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ မီးလွ်ံကို အျမင့္ဆံုး ေတာက္ေလာင္ျပသည္။ အပူသည္ လူသတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္လို ေျခသံလံုလံုျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္လာတတ္ပါသည္။

ပိတ္ထားေသာ မွန္ျပတင္းကို တဖ်တ္ဖ်တ္ တိုးေ၀ွ႕ေနသည့္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္၏ အေတာင္ပံေတြက  ဆိုညည္းလက္စ ေတးသြားကို အဆံုးမသတ္မီွ အသက္ဆံုးေစခဲ့သည္။ သီခ်င္းသံ ကင္းမဲ့ေနသည့္ အခါ မီးသျဂိဳလ္စက္၏ ေခါင္းတိုင္မွ လြင့္ထြက္လာေသာ မီးခိုမ်ား ပ်င္းရိေနၾက ပါလိမ့္မည္။ ၀ယ္ယူ စုေဆာင္း ထားေသာ စာအုပ္မ်ားတြင္ မိမိ၏ အမည္ကို ေရးထိုးတတ္သည့္ အက်င့္မရိွေတာ့သည္မွာ ကာလ အတန္ ၾကာခဲ့ျပီ။ သနပ္ခါး ၾကိဳက္သည္။ ပိေတာက္ပန္း ၾကိဳက္သည္။ အ၀ါေရာင္ကိုေတာ့ ေတြ႕ရာ သခ်ိဴင္း ဓားမဆိုင္းဘဲ သတ္ပစ္ခ်င္သည္။ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ခါ မေနဘဲ ျငိမ္သက္ေနကာ ရံဖန္ရံခါတြင္မွ အနည္း ငယ္မွ်သာ လႈပ္ခါတတ္ေသာ အ၀ါေရာင္ ခန္းစီးမ်ား၏ တိုက္စစ္ကို အလူးအလဲ ကာကြယ္ေနရသည္။ အခန္းေထာင့္မွ ပန္းအိုးထဲတြင္ ႏွင္းဆီအပင္ေပါက္ကေလးက ႏြမ္းေဖ်ာ့စြာ ရွင္သန္ျခင္းကို ျခစ္ယူ ေနရွာသည္။ အ၀ါေရာင္ ႏွင္းဆီမ်ား ပြင့္မလာဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ တစ္ခိ်န္က ဗန္ဂိုး၏ ေနၾကာပန္းမ်ားကို ခိ်တ္ဆြဲ ထားခဲ့ဖူးေသာ  ဧည့္ခန္းနံရံတြင္ အ၀ါေရာင္တစ္ခ်ိဳ႕  စြန္းထင္းက်န္ေနရစ္သည္။

သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ၊ ဂစ္တာတီးခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ၊ ႏြမ္းလ်ေနေသာ ႏွင္းဆီပင္ကေလးကို ေရေလာင္းခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ၊ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ၊ ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ၊ ဖုန္းေခၚသံမ်ားကို လက္ခံေျဖဆိုခ်င္စိတ္ မရိွေသာအခါ ၀ရန္တာေလးဆီသို႕ထြက္၍ ေအာက္ကို ငံုၾကည့္ေနမိျခင္းသည္သာ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ အျမင့္ တစ္ေနရာဆီမွ ေအာက္သို႕ ငံုကိုင္းၾကည့္လုိက္မိတိုင္း ေၾကာက္ရြံ ထိတ္လန္႕စိတ္တို႕ျဖင့္ တုန္လႈပ္ လာမိေသာ ခံစားမႈသည္ပင္ အ၀ါေရာင္မ်ား၏ တိုက္ခိုက္ ထိုးႏွက္ေနမႈကုိ ေမ့ေလ်ာ့ကာေနေစႏိုင္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အကူအညီလည္း ျဖစ္သည္။

ရႈပ္ေထြးေနေသာ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ား၏ ေအာက္တြင္ အနက္ေရာင္ လမ္းမၾကီးရိွပါသည္။

ရႈပ္ေထြးေနေသာ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ား၏ အေပၚတြင္ အသက္ရွင္ေနေသးေသာ လူတစ္ေယာက္ ရိွေနသည္။ ။

                                                                                လင္းေ၀အိမ္

“ေအးစက္ေနတဲ့ အေရာင္”

“ေအးစက္ေနတဲ့ အေရာင္”

တိမ္ေတြကို နာမည္ ေပးလိုက္တယ္။ လက္သည္းနဲ႕ ျခစ္ခ်လိုက္တဲ့ ေဆးသားေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အသံ  တစ္ခိ်ဳ႕  ပုန္းခို ေနၾကတယ္။   နာမ၀ိေသသနေတြ  ဆင္ျမန္း ထားၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ။ ၾကိယာ ၀ိေသသနေတြ ကိုင္ဆြဲထားၾကတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ။ ၀တၳဳေတြထဲ၀င္ျပီး  ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲက ထြက္ခဲ့တယ္။  ဘာေတြ ေတြ႕ခဲ့လဲလို႕  ေမးမယ့္သူေတြကို  မ်က္ႏွာ ခ်င္း မဆိုင္ခ်င္လို႕   ေခါင္းငံု႕ျပီးေ လွ်ာက္တယ္။  လမ္းေတြကေတာ့  လမ္းေတြရဲ့ အမူအက်င့္ အတိုင္း    ျဖတ္နင္း   ေလွ်ာက္သြား  သူေတြရဲ့  စိတ္ခံစားမႈေတြကို ဥေပကၡာ ျပဳကာ လဲေလ်ာင္းေနပါတယ္။

အညိဳေရာင္ ေက်ာပိုးလြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ အကၡရာေတြကို ထိုးသိပ္ထည့္လာခဲ့တယ္။ အဆင္ေျပမယ့္ တစ္ခိ်န္ခ်ိန္ တစ္ေနရာရာမွာ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းကို  တည္ေဆာက္မယ္။ ေက်းဇူးျပဳ၍  အသံ ထြက္ျပီး မရြတ္ဖတ္လိုက္ပါနဲ႕။

သူတို႕ အသံုးျပဳေနတဲ့ ဘာသာစကားထဲမွာေတာ့ ကိုယ္တို႕ဟာ အပယ္ခံ အကၡရာေတြ ။ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႕ေရးေနတဲ့ ၀ါက်ထဲက ကိုယ္တို႕  ခုန္ထြက္ခဲ့ၾကတာ။  စိတ္မလံုျခံဳမႈ အေပါက္အျပဲေလးရဲ့  ဖာရာေထးရာ ခ်ဳပ္ရိုးရာေတြ ၾကားမွာ မ်က္ရည္စေတြ အဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေ၀ေနတယ္။ ႏွင္းေတြ ဟာ ျဖဴမွမျဖဴေတာ့ပဲ။ ရယ္သံေတြမွာ ခိ်န္ကိုက္ဗံုးေတြနဲ႕။

ေငြစကၠဴေတြ အေပၚမွာ စိုက္ပိ်ဳးမွ ျဖစ္ထြန္းမယ့္ သစ္ပင္ေတြနဲ႕ ကမာၻၾကီးက စိန္းလန္း (ေယာင္ေဆာင္) ေနတယ္။ ဘ၀ကို ခဏ ခဏ စိတ္မေကာက္  စိတ္မဆိုးနဲ႕ လို႕ေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္က မွာလိုက္တယ္။ ရႈသြင္းလိုက္တဲ့  ေလထဲမွာ စပယ္ ရနံ႕ေတြ ေဖြးေဖြး လႈပ္ေနေအာင္ ပါမလာႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။  ေတြ႕သမွ် တံခါးေတြကို လုိက္ဖြင့္ေနမိတယ္။ ေတြ႕သမွ် ခလုပ္ ေတြကို လိုက္ႏိွပ္ေနမိတယ္။ ေတြ႕သမွ် မ်က္ႏွာတိုင္းကို( ၾကိဳးစားျပီး) ျပံဳးျပေနမိတယ္။ ေခၚသံ တစ္ခုခု ၾကားလိုက္ တိုင္း လွည့္ၾကည့္ ေနမိတယ္။ ေျခသံတစ္ခုခု ၾကားလိုက္တိုင္း  ေသြးေၾကာေတြ ဆတ္ခနဲ လႈပ္ခါသြားတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ငွက္ေအာ္သံေတြဟာ နာမည္ တစ္ခုခုကိုပဲ ေအာ္ေခၚေနသလိုလို။

ဒဏ္ရာေတြက နာေတာ့ ကဗ်ာက ပိုပိုျမည္တယ္။ ၀လံုးေလးေတြခမ်ာ နားခိုရာ စာမ်က္ႏွာကင္းမဲ့ေနၾကဆဲ။ ေမာင္းက်ိဳးေနတဲ့  ပလက္စတစ္ ေသနတ္ကေလးနဲ႕ ရန္သူ႕တပ္ကို တက္သိမ္းလို႕ရဦးမယ္ထင္တဲ့ စိတ္က အခုထိ မရင့္က်က္ ႏိုင္ေသးဘူး။ ငယ္ငယ္က စစ္တိုက္တမ္းကစားၾကရင္ တကယ္မေသဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း ရိွသေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ အခု တကယ္ ေသမယ့္ပြဲေတြၾကံဳမွ ကာကြယ္ဖို႕ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းေတြက ရွားပါးလိုက္တာ။ လက္ခုပ္နဲ႕ ခပ္ယူလိုက္လို႕ မရတဲ့ ဖုန္းေခၚသံေတြထဲမွာ ေမတၱာတရားေတြ ကေတာ့ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ပါပဲ (အဲဒီလို ၾကိဳးစားျပီး ယံုၾကည္ထားတယ္) ။

ျပတ္အံဆဲဆဲ ဖိနပ္သဲၾကိဳးေလးအေပၚ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားခဲ့ျခင္းဟာ အမွန္တရားကို မေသြဖည္ ပါဘူးေလ။ ပန္းခ်ီကား ေပၚမွာ စြန္းထင္းသြားတဲ့ ေဆးစက္ တစ္စက္ရဲ့ သက္ေရာက္မႈကို နားမလည္သူမ်ား ေထြးထုတ္လိုက္တဲ့ တံေတြးစက္ေတြ ထဲမွာေတာ့ အေရာင္တစ္ခ်ိဳ႕ လြင့္စင္ပါသြားတယ္။

စႏၵယားခလုတ္ေတြေပၚမွာ တင္ထားမိတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက ဘာကို တီးခတ္ရမလဲဆိုတဲ့ စိတ္ရဲ့ အမိန္႕ေပး ေစခိုင္းမႈကို ေစာင့္စားေနၾကတယ္။ ဒီအခိ်န္မွာ ပခန္းမင္းသားၾကီးရဲ့ ေအာင္ေျမသာစံပတ္ပိ်ဳး ကလြဲရင္  ဘယ္ေတးသြားပဲ ျဖစျ္ဖစ္ အဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္။

“ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း”

“ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း”

“ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀း”

အာရံုကို လာေရာက္စူး၀င္ေနတဲ့ ပတ္ပိ်ဳးထဲက စာသားအခိ်ဳ႕ကို ဆြဲထုတ္ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ဖို႕ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး မွာေတာ့ စႏၵယားခလုတ္ေတြကို  ရည္ရြယ္ရာမဲ့စြာ တီးခတ္ပစ္လိုက္ျပီး စႏၵယားခံုကထလာခဲ့ ရပါတယ္။

နတ္သွ်င္ေနာင္ရဲ့ "ရင့္ျမေရႊက်န္" ဆိုတဲ့စာသားက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေအးစက္ လာေနတဲ့ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီခြက္ ထဲကို ျဖဳတ္ခနဲ ျပဳတ္က်လာတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကို အေျပးအလႊား သြားဖြင့္လိုက္ရတယ္။ ဒဏ္ရာ ရေနတဲ့ တိမ္တစ္ခ်ိဳ႕ ရုတ္တရက္ လန္႕ပ်ံ ေျပးကုန္ၾကတယ္။ လႈပ္ခါေနတဲ့ သစ္ကိုင္းေျခာက္ကေလး ကလြဲရင္ အရာအားလံုးဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ဘယ္လို အသံထြက္နဲ႕ ရြတ္ဆိုျပရပါ့မလဲ။

ကဗ်ာရြတ္သံ တိုးတိုးညင္းညင္းေလးဟာ အခန္းထဲမွာ စီးကရက္ေငြ႕ေတြနဲ႕အတူ ေရာေထြးလြင့္ပ်ံေနတယ္။ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ပန္းကေလးေတြ မညိႈးႏြမ္းေသးခင္ ပန္းအိုးကေလး ကြဲအက္သြားခဲ့ရတဲ့ ပံုျပင္ကို ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ ပန္ကာက လံုး၀(လံုး၀) မၾကားခ်င္ဘူး။ သံစံုျမည္နာရီတစ္လံုးရဲ့ အခိ်န္နာရီအေရအတြက္ကို ညႊန္းဆို တီးခတ္ လိုက္တဲ့ ဂီတသံစဥ္ တစ္ခုလို အဓိပၸါယ္ တစ္ခုတစ္ေလကို သည္းသည္းမည္းမည္း ေတာင့္တငတ္မြတ္ေနမိတယ္။

နာဖ်ားေနတဲ့ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ေရေျမာင္းေဘာင္ေပၚမွာ ကုပ္ကုပ္ကေလး ခိုနားေနတယ္။ေရစီး ေရလာ မေကာင္း တဲ့ေန႕စြဲေတြမွာ ေနေရာင္ဟာ ကမာၻေျမေပၚကို ေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့ဘူး ။ေၾကြက်သြားတဲ့ သစ္ရြက္ေတြကိုအားက်တဲ့စိတ္ဟာ အေမွာင္ထဲက ဓားေျမွာင္တစ္ေခ်ာင္းလို တိတ္တဆိတ္ ခ်ဥ္းကပ္လာေနတယ္။

သီခ်င္းမဆိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းေတြ စို ကုန္မွာစိုးတယ္။  ။

                                                                                       လင္းေ၀အိမ္

                                                                                      Idea မဂၢဇင္း၊ၾသဂတ္လ၊ ၂၀၁၄

"ညက မိုးေတြအရမ္းသည္းတာပဲ ေနျခည္"

"ညက မိုးေတြအရမ္းသည္းတာပဲ ေနျခည္"

[ ေနျခည္ ]

မနက္ခင္းတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္း၏ Message Box ထဲသို႕ ကဗ်ာေလးေတြပို႕ပို႕ေပးတတ္သည့္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရိွသည္္။သူမရဲ့ အမည္က ေနျခည္ ..။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပိတ္ဖုံးထားေသာ အေမွာင္ ထုၾကီးကို ထိုးခြဲ ဖယ္ရွား ေပးေသာ ေနျခည္ႏုႏုေလးသည္ သူမ ျဖစ္သည္။ ေၾကာင္နာ တစ္ေကာင္လိုေခ်ာင္ တစ္ေခ်ာင္မွာ ေခြေနတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ယုယုယယ ေထြးေပြ႕ကာ ၾကင္နာစြာ ပြတ္သပ္ ေခ်ာ့ျမဴေပး သူမွာ သူမ ျဖစ္သည္။  ပိတ္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ မ်က္လံုးမ်ား ပြင့္လာသည္။ နားရြက္ေလးမ်ား ေထာင္ လာသည္။ ထို႕ေနာက္  ေညာင္ ဟု တိုးျငင္းစြာ ေအာ္လိုက္သည္။ ထိုအသံသည္ ္ "ေနျခည္ေရ.." ဟူေသာ ေခၚသံေလး အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားကာ သူမ ၏ ႏွလံုးသားေပၚတြင္ သြားေရာက္ခုိနားေနေလသည္။ ထိုအခါ တိုင္းတြင္ ေနျခည္သည္ ၾကည္လင္ ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာ လိုက္ေလ့ရိွသည္။ သူမ၏ ရယ္သံ ခိ်ဳရွရွတို႕ သည္

ကြ်န္ေတာ္၏ ဒဏ္ရာမ်ားကို ေဆးေၾကာေပးေသာ အျပာေရာင္ ျမစ္ေရမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ နစ္မြန္းေနခ်င္ေသာ ျမည္သံခိ်ဳ ျမစ္တစ္စင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

(၁)

          "ရွင္ ကဗ်ာမေရးေတာ့ဘူးလား ကဗ်ာဆရာ"

ဒီေန႕တစ္ေန႕လံုး သူမ၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွ ဒီေမးခြန္းကိုပင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကားေနရသည္။ အေျဖ မရိွေသာ သို႕မဟုတ္ ေျဖဆိုရန္ ဆႏၵမရိွေသာ ေမးခြန္းေတြကို ရင္ဆိုင္ရသည့္အခါ ျပဳမႈေနက် ကြ်န္ေတာ့္ အက်င့္ အတိုင္း သူမကို အသာအယာျပံဳးျပကာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ဟုဆိုရမည္လား ဆင္ေျခဟု  သတ္မွတ္ ရမည္လား မေသခ်ာေသာ ၀ါက်မ်ားျဖင့္သာ သူမ၏ ေမးခြန္းကို ျပန္လည္ တံုျပန္ဖို႕ၾကိဳးစား ေနမိသည္။

          "ကဗ်ာမေရးျဖစ္ျခင္းမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးရိွေနႏိုင္တယ္ ေနျခည္ရဲ့"

          "အေၾကာင္းျပခ်က္ဆိုတာအပိုပါပဲရွင္။

          ျဖစ္ျပီးသား အကိ်ဳးရလဒ္တစ္ခုအတြက္ ဆီေလ်ာ္ရာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုကိုဆြဲျပလိုက္တာပါပဲ။

          ဆင္ေျခ အၾကီး အေသး အရြယ္အစားအမိ်ဳးမိ်ဳးကိုပဲ  အေၾကာင္းျပခ်က္လို႕ ရွင္တို႕လို႕

          စကားလံုး ၾကြယ္၀သူေတြက စာသံေပသံထည့္ေခၚတာပဲ မဟုတ္လားလို႕"

ေနျခည္ႏွင့္ စကားအေျခအတင္ေျပာၾကရတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ သူမကို ႏုိင္ေအာင္မေျပာႏုိင္ပါ။ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကို  စကားလံုးၾကြယ္၀သူ ဟု သံုးႏႈန္းသည္။တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္၏ စကားလံုးမ်ားကို အသံုး ျပဳႏုိင္စြမ္းသည္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္သာျဖစ္သည္။သူမကဲ့သို႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ပစ္မွတ္ကို တိတိက်က်စိုက္၀င္သြားေတာ့မည့္ ျမွားတံကဲ့သို႕ စကားလုံးမ်ား ထြက္က်လာႏိုင္စြမ္း ကြ်န္ေတာ့္မွာမရိွ။ ဒါသည္ပင္ သူမ၏ အရည္အခ်င္းျဖစ္သည္။ တိတိက်က် ဆိုရလွ်င္ ဒါသည္ပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လႊမ္းမိုး ထားႏိုင္ေသာ သူမ၏ အရည္အခ်င္း တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သူမႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္သည့္အခါတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္စကားလံုးေတြက ကဗ်ာဆန္ေနတတ္သည္။ သာမန္ ေန႕စဥ္ဘ၀ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ စကားမ်ား မဟုတ္ေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္စကားမ်ားဟု ဆိုခ်င္ ဆိုႏိုင္ ပါသည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ဒိုင္ေၾကာင္ မ်ားကို နားလည္စြာ နားေထာင္ေပးႏိုင္မည့္သူဟု ယံုၾကည္ ထားမိေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

          "ေမတၳာတရားမွာ ေငြေၾကးေတြ မလိုဘူး

          ေသြးသားဆႏၵေတြလည္း မလိုဘူး

          ေမတၱာတရားဟာ ဘယ္ရုပ္၀တၳဳေတြေပၚမွာမွ

          မီွခိုေနျခင္းမရိွဘဲ သီးျခားတည္ရိွေနတဲ့အရာတစ္ခုပဲ။

          အခိ်န္ကာလ အတိုအရွည္၊ ေနရာ ေဒသ အကြာအေ၀း

          ဘယ္အရာေတြကမွလည္း ေမတၳာတရားကို ဖ်က္စီးမပစ္ႏိုင္ဘူး။

          စစ္မွန္တဲ့ ေမတၳာစိတ္ဟာ ထာ၀ရတရားတစ္ခုပါပဲကြာ "

ထိုသို႕ေသာ အဆက္စပ္မဲ့ စကားမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ ႏႈတ္ဖ်ားမွ ခဏခဏ ထြက္ထြက္ က်လာ တတ္ သည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕ ေသာအေျခအေန  မိ်ဳးႏွင့့္ ယဥ္ပါးစျပဳေနျပီျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သူမက-

          "ရွင္ က်ြန္မကို ကဗ်ာေတြလာရြတ္ျပေနတာလားးး ဟင္"

ဟု အျပံဳးတစ္၀က္ ခိ်တ္ဆြဲထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့့္ျပန္ေမးလိုက္ပါသည္။

          "လူ႕ဘ၀ ဆိုတာလည္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပဲ မဟုတ္လားး

          ကိုယ္တို႕ဟာ အရြတ္ဖတ္ခံ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲက အကၡရာေလးေတြေပါ့။

          ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္အသံထြက္ကိုယ္ေတာင္ ပီပီ သသ မျမည္ႏိုင္တဲ့

          ခပ္ အ အ အကၡရာတစ္လံုးေပါ့ေလ။ 

          ဟားး...... "

          "ရွင္ေတာ့ ကဗ်ာ ျပန္ေရးဖို႕အာရံုေတြလန္းလာျပီထင္တယ္ ကဗ်ာဆရာေရ႕......"

သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ကဗ်ာေရးဖို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ တိုက္တြန္းေလ့ရိွသည္။ တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာ သည္ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ထဲမွပ်ံတက္ ထြက္ခြာသြားေသာ ငွက္ျဖဴေလး တစ္ေကာင္ပင္ျဖစ္သည္။ ငွက္ကေလး ကို အတင္းလိုက္ဖမ္းလိုေသာ ဆႏၵ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရိွ။ ဖမ္း၍ လည္း ရႏိုင္မည္မထင္။ ငွက္ကေလး ျပန္လာ နားမည့္အခိ်န္ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။ ငွက္ကေလးျပန္လာနား ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည ္မ်ားကိုေတာ့ ၾကိဳးစားတည္ေဆာက္ေနပါသည္။

ေငြေၾကးမွ လဲြ၍ အားလံုး ျပည့္စံုေနသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုဆီမွ ေငြေၾကးမွ လြဲ၍ တျခား ဘာမွ မရိွေသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုဆီသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္စဥ္တြင္ ကဗ်ာ အပါအ၀င္ အျခား ကြ်န္ေတာ္ ျမတ္ႏိုးရေသာ အရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရသည္။ ယံုၾကည္ခ်က္တူညီေသာမိတ္ေတြမ်ား၊ က်ပ္ေငြ အနည္းငယ္ျဖင့္ ၾကက္ဥတစ္လံုးႏွင့္ ေခြးေတာက္ရြက္ တစ္စည္း၀ယ္ကာ အရက္ ျမည္းရင္း ညစာ စားခဲ့ရေသာေန႕စြဲမ်ား၊ ရိုးသားျခင္းရနံ႕ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ ဘံုဆိုင္ကေလး မ်ား (စစ္မွန္တဲ့ ရိုးသားမႈဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမႊးဘူး)၊ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ အလင္းဆိုင္ ေလးမ်ား စသည္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္သက္စြာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ေသာ အရာမ်ားစြာအား ေက်ာခိုင္းခဲ့ရသည္။

ပတ္၀န္းက်င္အသစ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ရရိွလိုက္သည္က လူေတြအေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့ လာျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးမွလြဲ၍ တျခားဘာမွမသိေသာ၊ ေငြေၾကးတစ္ခုတည္းေပၚတြင္ အေျချပဳ ၍ သာ အရာရာ ကို တန္ဖိုးျဖတ္တတ္ေသာ လူမ်ားအၾကားတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သခင္ ေပ်ာက္ေနေသာ ေခြး တစ္ေကာင္သာျဖစ္ေနပါသည္။  ဤေနရာ ဤေဒသမွ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ဆုလာဘ္ တစ္ခု ရရိွ ခဲ့ပါ သည္ ဆိုလ်ွင္ ထိုအရာသည္ ေနျခည္ႏွင့္ဆံုေတြ႕ခဲ့ရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

(၂)

          "ရွင္က လူေတြကုိ မုန္းတီးေနတဲ့ ေရာဂါရေနတာပဲ"

ပထမဆံုးအၾကိမ္ ထိုစကားကို သူမဆီမွ ၾကားလိုက္ရစဥ္က ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ကသိက ေအာက္ ျဖစ္သြားခဲ့ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္၏ အခိ်ဳးမေျပေသာ လူမႈ ဆက္ဆံေရး ျပႆနာမ်ား ကိုေတြ႕ရတိုင္း သူမ ဆီက ထိုစကားကို ခဏ ခဏ ၾကားရသည္။ ထိုစကား သည္သူမ၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွ  ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ထြက္က်လာေသာ စကားမ်ားအနက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို  တုန္လႈပ္ သြားေစေသာ စကား တစ္ခြန္းပင္ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳေရးဆရာ တစ္ေယာက္က သူ႕၏ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ ထဲတြင္ ထို စကားကို ထည့္ေရးထားသည္ကို ကြ်န္ေတာ္  ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ သူမလည္း ထို ၀တၳဳကို ဖတ္ခဲ့ ဖူးလိမ့္ မည္ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ပစၥခ အေျခေနႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနသျဖင့္ ထိုစကားက ိုသူမ ယူ သံုးလိုက္ တာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ (ကြ်န္ေတာ့္အျမင္အရ) ခပ္ေပါ့ေပါ့ ခပ္လႊာလႊာ ေတြးေခၚ ေန ထိုင္သည့္  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ထင္ျမင္ထားမိေသာ သူမ ဆီမွထိုသို႕ေသာ စကားကို ၾကား လိုက္ ရမည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္လံုး၀ ထင္မွတ္မထားမိေၾကာင္း ၀န္ခံရပါမည္။ ထိုစကားသည္ ျငိမ္သက္္ ဟန္ ေဆာင္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ ေရျပင္ကို ပုတ္ႏိႈးလိုက္ပါသည္။  မနာက်င္ဟန္ေဆာင္ကာ ဖံုးကြယ္ထား ေသာ ဒဏ္ရာကို လက္သည္းဖ်ားေလးျဖင့္ ထိုးဆြလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

          "ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူေတြကို မုန္းတီးေနမိသတဲ့လားးးး"

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေမးၾကည့္မိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္မေျဖတတ္ပါ။ သို႕မဟုတ္ ကြ်န္ေတာ ္မေျဖခ်င္ပါ။ သို႕ေသာ္ ေလွာင္ခိ်ဳင့္ထဲေရာက္ေနေသာ  ျခေသၤ့ တစ္ေကာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္သည္။ အလမၼယ္ဆရာ၏ ပျခဳပ္ထဲမွာေရာက္ေနေသာ ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္သည္။ ဆပ္ကပ္ဆရာခိုင္းသမ်ွ လိုက္နာေနရေသာ က်ားတစ္ေကာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။

ထို႕အျပင္ သူမက-

          "ခ်စ္တယ္ဆိုတာလည္း အစြန္းေရာက္တာပဲ

          မုန္းတယ္ဆုိတာလည္း အစြန္းေရာက္တာပဲ

          အဲဒီအစြန္းႏွစ္ဖက္ကို လြတ္ေအာင္မေရွာင္ႏိုင္ေသးသေရႊ႕

          အဲဒီႏွစ္ခုစလံုးက ရွင့္စိတ္ကို ဒုကၡအၾကီးၾကီးေပးေနမွာပဲ"

ဟု ေတြေ၀ ေငးငိုင္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို တည့္မတ္စြာ စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ေသးသည္။

သူမ၏ စကားလံုးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ သိစိတ္တြင္ လက္ခံထားေသာ ေမတၳာ ၀ါဒ ႏွင့္ ဆက္စပ္မႈ ရိွေနသည္ ထင္သည္။ ခ်စ္စိတ္သည္ လိုခ်င္တပ္မက္မႈရရိွျခင္းကို အေျခခံသည္။မုန္းစိတ္သည္ လိုခ်င္ တပ္မက္မႈမ်ား မရရိွျခင္းကို အေျခခံသည္။ေမတၳာတရားသည္  ထို အခ်က္ႏွစ္ခ်က္စလံုးႏွင့္ ကင္းလြတ္ ေနသည္။ ထိုသို႕ ေယဘုယအားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လက္ခံထားသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုတရားသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ သိစိတ္ တြင္ သိသည္ ဆိုရံုမွ်သာျဖစ္သည္။ မသိစိတ္သို႕ တိုင္ေအာင္ လႊမ္းမိုးႏိုင္ျခင္းမရိွေသး။ ကြ်န္ေတာ္၏ မသိ စိတ္တြင္မူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ခြဲျခား ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းမရိွေသာ အရာမ်ားျဖင့္  ပိတ္ေမွာင္ ေနလ်က္ သာ ရိွသည္။ ဤသည္ကိုပင္ စကားလံုးအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ အ၀ိဇၹာ ဟု ေခၚဆိုရမည္လားမသိပါ။ အစစ္ အမွန္ တရားမ်ားကို စကားလံုးမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္သို႕ တြန္းပို႕လိုက္ရမည္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ မုန္းတီးပါသည္။

(၃)

          "ရွင္ အရက္ေလ်ွာ့ေသာက္စမ္းပါ ကဗ်ာဆရာရယ္

          က်န္းမာျခင္းဟာ လာဘ္ၾကီးတစ္ပါးပဲတဲ့ ရွင္လည္းသိပါတယ္"

          သူမဆီက ကြ်န္ေတာ္ အရက္ကိုအလြန္အက်ြံေသာက္ျခင္း ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ပူပန္ေသာ စကားမ်ား ကို ခဏ ခဏ ၾကားရတတ္သည္။ထို႕သို႕ ၾကံဳလာတိုင္း -

          “ကြ်န္ေတာ့္ အသည္းက ပကတိ အေကာင္းၾကီး ရိွပါေသးတယ္ဗ်ာ”

ဟု ျပန္ေျပာကာ ကြ်န္ေတာ္က ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာပစ္လုိက္တတ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ရယ္သံေအာက္တြင္ ညိႈးငယ္ ႏြမ္းဖ်သြားေသာ သူမ၏ မ်က္ႏွာေလး တိုးတိမ္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားရွာပါသည္။

          “ ဒီလေရာ အိမ္ကို ေငြလႊဲျပီးျပီလား”

ဟု ရယ္လက္စ အရိွန္မသတ္ႏုိင္ေသးေသာ အသံျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ့ သူမ၏ မ်က္ႏွာေလး ျပံဳးေယာင္သမး္လာသည္။ မ်က္၀န္းေတြ ေတာက္ပလာသည္။ ေအာင္ပြဲရခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့မည့္ စစ္သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လို၊ ေအာင္ျမင္စြာေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့ေသာ စာေမးပြဲအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့မည္ ေက်ာင္းသူမေလးတစ္ေယာက္လို သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားဆီမွ တက္ၾကြ အားျပည့္ေသာ စကားလံုးမ်ား အစီအရီ ထြက္က်လာသည္။ ထိုစကားလံုးမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ေလးလံ ဖိစီးမႈမ်ား ရိွေနသည္ ကို ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ဟန္ေဆာင္ေနမိပါသည္။

          “ ေဟာ လခထုတ္ျပီးတာနဲ႕ အေဆာင္လခရယ္ စားစားရိတ္ရယ္

            အေသးသံုးစားရိတ္ရယ္ ႏႈတ္ျပီး က်န္တဲ့ ေငြကို အိမ္ကို လႊဲေပးလိုက္တာပဲ။ ကုန္ေရာ…”

ဟု ေျပာကာ ဘာကိုမွန္းမသိ သေဘာက်စြာ ရယ္ေမာေနတတ္သူေလး၏ မ်က္၀န္းထဲတြင္ အားငယ္ စိုးရြံမႈအခ်ိဳ႕က ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ စိုစြတ္ေနပါသည္။

          ရံဖန္ ရံခါတြင္ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို မၾကားသည့္အလား တစ္ေနရာရာ (သို႕မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ရာ ကို  ၾကည့္ကာ ေငးငိုင္ေနတတ္ေသးသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ အတူထိုင္ေနၾကကာ စကားေျပာေနရင္း ဆိုင္၏ မ်က္ေစာင္းထိုးအရပ္တြင္ရိွေသာ အုန္းပင္ၾကီး၏ ေၾကြလုလု အုန္းလက္ၾကီး ေလထဲမွာ တြဲေလာင္းၾကီး ျဖစ္ေနတာကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္ ။ လမ္းေပၚတြင္ ေခြးမၾကီးမွ ေခြးေပါက္စကေလးမ်ားအား ႏို႕တိုက္ေနသည္ကို ေငးၾကည့္ခ်င္ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ထိုအခါ မိ်ဳးတြင္ သူမ ဆီမွ မည္သို႕ ေသာ စကားသံကိုမွ် မၾကားရ။ တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးၾကည့္ေသာ သူမ၏ မ်က္၀န္း မ်ားတြင္ မေျပာျဖစ္ေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းေနပါသည္။

[ ည ]

          ညက မိုးသည္းသည္။

          ေနျခည္ႏွင့္အတူ ထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး၏ မ်က္ေစာင္ထိုး အရပ္တြင္ရိွေသာ အုန္းပင္ၾကီး၏ ေၾကြလုလု အုန္းလက္ၾကီး ျပဳတ္က်သြားသည္ ။ လမ္းမေပၚတြင္ ေခြးမၾကီးက ေခြးေပါက္စ ကေလး တစ္ေကာင္တည္းကို ႏို႕ တိုက္ေနသည္။ အျခားေခြးေပါက္စ ကေလးမ်ားမွာ ကားၾကိတ္ခံရ၍ ေသဆံုးသြား ၾကျပီျဖစ္သည္။ ေနျခည္ေနထိုင္ရာ အဆာင္မွ အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အန္တီၾကီး၏ စကားမ်ားက ကြ်န္ေတာ္၏ အၾကားအာရံုတြင္ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ျဖင့္ ရစ္၀ဲေနသည္။

          "ေၾသာ္..မသိေသးဘူးထင္တယ္ ေနျခည္  ဒီအေဆာင္မွာ မေနေတာ့ဘူး

           သူ႕ရဲ့ ေသြးထဲမွာ စီပိုးေတြ႕လို႕တဲ့ ျပန္သြားတယ္”

          “အိမ္ျပန္သြားတယ္ ထင္တာပဲ သူ႕ဇာတိကုိေတာ့မသိဘူး”

          “ ဟုတ္တယ္ အသည္းေရာင္အသား၀ါစီပိုး ေတြ႕တာတဲ့”

          “ ျဖစ္ေနတာၾကာျပီ အခုမွ သိတာတဲ့”

          "အဲဒီေရာဂါက ကုလို႕ေတာ့ရတယ္

          ဒါေပမယ့္ ေဆးကုဖို႕စားရိတ္က သိန္းရာခ်ီျပီးကုန္မွာတဲ့

          ပိုက္ဆံတတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြပဲ ကုႏိုင္မွာေပါ့ေလ

          ေနျခည္တို႕က......."

          ထို အနက္ေရာင္ ဒိုင္ယာေလာ့မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ျမားေတြလို စိုက္၀င္လာသည္။ အဆိပ္ျပင္းေသာ ပ်ားပိတုန္းေတြကို အနားနားမွာ တ၀ီ၀ီ ပ်ံသန္းေနသည္။ ေျဖဆိုမည့္သူ ကင္းမဲ့ေနေသာ ေမးခြန္း တစ္ခုကိုသာ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ေမးေနမိသည္။

          “ေနျခည္ ဘယ္မွာလဲ”

          “ေနျခည္ ဘယ္မွာလဲ”

          “ေနျခည္ ဘယ္မွာလဲ”

          “ေနျခည္ ဘယ္မွာလဲ”

ေနျခည့္ အတြက္ အနည္းဆံုး ကြ်န္ေတ္ာ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ျဖစ္ လက္ေဆာင္ပါးလိုက္ ခ်င္သည္။ ဘာမွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မရိွလွေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာေလးကိုပဲ သူမက သိပ္ေကာင္းတာပဲ ဟု ေျပာေနက် စကားကို ေျပာေနက်ေလသံ အတုိင္း တစ္ေသြမသိမ္း ေျပာလိုက္ လိမ့္မည္ထင္ပါသည္။

ေနျခည္ဟာ တကယ္ပဲ ေသျခင္းတရားဆီကို တည့္တည့္ၾကီး တိုး၀င္ပစ္လိုက္ရတာလား။ သို႕ဆိုလွ်င္ ေနျခည္ဟာ လက္တစ္ကမ္းမွာ ေရာက္ေနသည့္ ေသျခင္းတရားႏွင့္ စကား အေျခအတင္ ေျပာရင္း စကားႏုိင္လုေနေလဦးမလား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေနျခည္ ပဲ ႏိုင္လိမ့္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႕ေသာ္ ေသျခင္း တရားသည္ ကစားပြဲတစ္ခု၏ အရံႈးအႏိုင္မဟုတ္။ ကစားပြဲတစ္ခု၏ သတ္မွတ္ထားေသာ အခိ်န္ ကန္႕သတ္ခ်က္တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ေသျခင္းတရားဆီသို႕ တိုး၀င္လိုက္ရျပီ ဆိုပါလွ်င္ ေျခာက္ကပ္ဖြယ္ရာ စကၠန္႕လက္တံတို႕၏ ေနာက္ဆံုးမိနစ္အား ျဖတ္ေက်ာ္ေနသံမ်ားကို ေနျခည္ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ပါ့မလဲ။

          “ကြ်န္ေတာ့္ အသည္းက ပကတိ အေကာင္းၾကီး ရိွပါေသးတယ္ဗ်ာ”

ဟု ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာခဲ့သည္ကိုေတာ့ သူမ သတိမရေစလိုပါ။

          ကြ်န္ေတာ္ ေရးလက္စ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ပင္ပန္းၾကီးစြာပင္ ၾကိဳးစား၍ အဆံုးသတ္ ပစ္လိုက္ ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကဗ်ာသည္ ဘယ္ေတာ့မွ အဆံုးသတ္၍ မရႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္မွန္း (အခုအခိ်န္ အထိ) ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ ။

                                                                                                လင္းေ၀အိမ္

                                                                                              (၁၉-၀၈-၂၀၁၄)

“အိပ္မက္နာ”

“အိပ္မက္နာ”

၁။

မိေခ်ာင္းေတြဟာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အိပ္မက္ထဲကို ေရာက္လာၾကတာလဲ။ ေရမရိွဘဲ ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ သူတို႕ အခိ်န္အၾကာၾကီး မေနႏိုင္ၾကဘူး မဟုတ္လား။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေရဆာလိုက္တာ။ အိပ္မက္ ထဲမွာ ပူေလာင္မႈဟာ အျပင္ ေလာကထက္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုသက္သာေနသလိုပဲ။ အိပ္မက္ဟာ  မ်က္လံုးကို မဖြင့္ေသးမခ်င္း ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ ဟထားတဲ့ မိေခ်ာင္းပါးစပ္ထဲမွာ ေငြထုပ္ၾကီးက ၀င္းလက္ ေနတာပဲ ။ အိပ္မက္ထဲမွာလည္း ေငြမက္တဲ့စိတ္က ေလ်ာ့မသြားဘူး။ ေမာလိုက္ တာ။ ေခြ်းေစးေတြျပန္ေနျပီ။ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္ေနတယ္။ ညက ေသာက္ခဲ့တဲ့ ၀ီစကီတစ္ခိ်ဳ႕ရဲ့ သက္ေရာက္ မႈေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္။ ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္ေတာ့တဲ့ အဆံုးမွာ ေခါင္းရင္းက ေရဗူးကို လက္နဲ႕စမ္းျပီး ယူေမာ့ လိုက္ရတယ္။ မ်က္လံုးကိုေတာ့ မိွတ္ထားလ်က္သားပဲ။ အိပ္မက္ဟာ လူမိသြားတဲ့ သူခိုး တစ္ေကာင္လို အခန္းေထာင့္မွာ ကုပ္ကုပ္ကေလးသြားျပီ ျငိမ္၀ပ္ေနတယ္။

ေရေသာက္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္တာနဲ႕ အိပ္မက္ဟာ ျပန္၀င္လာျပန္တယ္။ အေမက သူ႕ရဲ့ သံေသတၳာေလးကို ဖြင့္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အေမနဲ႕ စကားေတြေျပာၾကတယ္။

"အေမ ပိုက္ဆံနည္းနည္း ေလာက္ေပးပါဦး"

"ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း"

"အရက္သြားေသာက္မလို႕"

"ေရာ့ မအန္ေအာင္ေသာက္"

အိပ္မက္က ခ်ာခ်ာလည္ေနျပီ။ အိပ္မက္က ေရခိ်န္လြန္ေနျပီ။ အိပ္မက္ဟာ အရမ္းပူတာပဲ။ အိပ္မက္ဟာ လူမွန္းသူမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ အိပ္မက္ဟာ အလုအယက္ ျမိဳခ်ထားခဲ့တဲ့ လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြကို အကုန္လံုး ျပန္အန္ထုတ္ ပစ္လိုက္ရတယ္။ အိပ္မက္ဟာ ေျခပစ္လက္ပစ္ လဲက်သြားတယ္။

၂။

အစိမ္းေရာင္ႏုႏုေလးေတြ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ ေျမြေသးေသးေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဦးေခါင္း ခ်ြန္ခ်ြန္ေလးကို ေလထဲမွာ ေျမွာက္ကာေျမွာက္ကာနဲ႕ လူးလြန္႕ ကစားေနတယ္။ သူ အခ်စ္ဆံုး (သို႕မဟုတ္) စိတ္အ၀င္စားဆံုး သတ၀ါဟာ ေျမြ ျဖစ္ေၾကာင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေမးခဲ့ဖူးလို႕ ေျဖခဲ့ဖူးတယ္။ သူ အမုန္းဆံုး သတၱ၀ါက လူ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အခုအခိ်န္အထိ ေမးမယ့္သူမရိွလို႕ ေျဖခြင့္မရေသးဘူး။ အဲဒီ အေျဖဟာ အခိ်န္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ သိုေလွာင္ထားျခင္းခံလိုက္ရတဲ့အခါ ပုပ္သိုး သြားႏိုင္မလား ဆိုတာကို ေတာ့ သူစိတ္ပူမိတယ္။ ရက္လြန္ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ အေျဖတစ္ခုကိုေတာ့ ဘယ္လုိေမးခြန္းမိ်ဳးကိုမွ သူ မေပးခ်င္ပါဘူး။

စာသင္ခန္းေလးရဲ့ ေဘးနားမွာ အျမဲတန္းလိုလို စိမ္းေနတတ္တဲ့ ျခံဳပင္တန္းေတြရိွတယ္။ အဲဒီျခံဳပင္တန္းေတြ ဆီမွာ ေျမြစိမ္းေလးေတြကို ခဏ ခဏ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ ေတြ႕လုိက္တိုင္းလည္း သူ ၾကည္ႏူးရတာပါပဲ။ သူတို႕ကို ျမင္ရတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ မ်က္စိေအာက္ကေန သူတို႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ အခိ်န္အထိ သူတို႕ရဲ့ ေရြ႕လ်ား မႈကို မ်က္ေတာင္မခတ္စတမ္း လိုက္ၾကည့္ေနမိတတ္တယ္ ။ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က သူတို႕ေလး ေတြအေပၚ ရန္ျပဳလာမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ ပူပန္စြာ ေစာင့္ၾကည့္ေပးေနရင္းေပါ့ ။ ေသးေသး မွ်င္မွ်င္နဲ႕ အစိမ္းရည္လဲ့ေနတဲ့ သူတို႕ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို သစ္ကိုင္းတစ္ခုခုမွာ ေခြပတ္ထားရင္း လည္ပင္း သြယ္သြယ္ ေလးကိုဆန္႕ထုတ္ျပီး ဦးေခါင္းခ်ြန္ခ်ြန္ေလးကို ေလထဲမွာ ယိမ္းထိုး လႈပ္ခါ ကစားေနတတ္တဲ့ အဲဒီ အေကာင္ေလးေတြဟာ သူရဲ့ တစ္ဖတ္သတ္ မိတ္ေဆြေလးေတြပါပဲ။ သူက သူတို႕ေလးေတြရဲ့ လႈပ္ရွားမႈကို တေမ့တေမာ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္လိုစြာ ရပ္ၾကည့္ေငးေမာေနတတ္ေပမယ့္ သူတို႕ေလးေတြရဲ့ သိမႈ အာရံု ထဲမွာေတာ့ သူ ရိွမေနေလာက္ပါဘူး။

အိမ္မက္ထဲကို လူးလြန္႕ျပီး၀င္လာတဲ့ ေျမြစိမ္းေလးကေတာ့ သူတို႕ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနတယ္ ။ စာသင္

ခန္း ေဘးနားက ျခံဳတန္းေလးရဲ့ေရွ႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္၀င္တစား ေငးေမာၾကည့္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီတို အစိမ္းေလးနဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ပံုရိပ္ကို ေျမြစိမ္းေလးရဲ့ မ်က္လံုးနက္နက္ ေလးေတြထဲမွာ ေတြ႕ လိုက္ရတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ့ ပံုရိပ္ဟာ အစြန္းအထင္းေတြနဲ႕ မႈန္၀ါးေလ်ာ့ရဲ ေနပါျပီ ။ ေျမြကေလးေတာ့

သစ္သစ္လြင္လြင္စိမ္း ေနတုန္းပဲ။ ေျမြကေလးက အရင္တုန္းလို လည္ပင္းသြယ္သြယ္ေလးကို ဆန္႕ထုတ္ျပီး ဦးေခါင္း ခ်ြန္ခြ်န္ေလးကို ယိမ္းထိုး လႈပ္ခါ ကခုန္ျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက စာသင္ခန္းေဘးနားက ေကာင္ ေလးလို ေျမြကေလးကို ေငးေမာၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ရုတ္တရက္ ျမည္လာတဲ့ တယ္လီဖုန္းအသံက ေျမြကေလးကို ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

“ ဟယ္လို ေျပာပါ ခင္ဗ်ာ”

ေခြ်းေစးေတြ စိုစြတ္ေစးကပ္ေနတဲ့ လက္ထဲက တယ္လီဖုန္းဟာ လိုအပ္တာထက္ကို ပိုပူေနသလိုပါပဲ ။ နားထဲကို စီး၀င္လာတဲ့ ဒိုင္ယာေလာ့ေတြက အထက္စီးဆန္မႈေတြ ေပက်ံေနတယ္။ တဖက္က ဘာေတြ ေျပာေနတယ္ဆိုတာ ေ၀ခြဲမရေပမယ့္ သူကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ တစ္ခြန္းတည္းကိုပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ေျပာေန

မိပါတယ္။

“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ာ”

“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ာ”

“ ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်ာ”

၃။

အေၾကာ္ပင္ၾကီးက အရြက္ စိမ္းစိမ္း ဖားဖားၾကီးေတြနဲ႕ သိပ္လွတယ္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္က အေၾကာ္ပင္ၾကီးရဲ့ ေအာက္မွာ အေၾကာ္ပင္ၾကီး ေျခြခ်ေပးထားတဲ့ ရြက္ေၾကြေလးေတြ ပြင့္ေၾကြေလးေတြနဲ႕ ေကာင္ကေလး ကစားေလ့ရိွတယ္။ ေကာင္ေလး ျမိဳ႕ကို ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ေန႕က အေၾကာ္ပင္ၾကီးငိုတယ္။ ေကာင္ေလးအိမ္ ကထြက္လာေတာ့ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက အခက္အလက္ေတြ လႈပ္ခါျပီး အေျပး လိုက္လာ တယ္။ ေျပးလာရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပြင့္ေၾကြေတြ ရြက္ေၾကြေတြ လြင့္လြင့္ျပီး၀ဲေနတာပဲ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ အေၾကာ္ပင္ၾကီးဟာ ေကာင္ေလးကို သယ္ေဆာင္သြားတဲ့ စက္သံခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီး မီးခိုးေတြ တလံုးလံုးနဲ႕ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာသြားတာကို ပြင့္ေၾကြေတြ ရြက္ေၾကြေတြ တစစီ ျပန္လိုက္ ေကာက္ ေနရင္းနဲ႕ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ျပီး က်န္ေနရစ္ရွာတယ္။

အိမ္မက္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ အေၾကာ္ပင္ၾကီးကို ရုတ္တရက္ သူက မမွတ္မိဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက အရင္လို အရြက္ စိမ္းစိမ္း ဖားဖားၾကီးေတြနဲ႕ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးမွာ အရြက္ေတြ ခပ္ပါးပါးပဲ က်န္ေတာ့ တယ္။ အပြင့္ေတြ လည္းမရိွေတာ့ဘူး။  ဟိုးးးတုန္းကလို ေကာင္ကေလး ကစားဖို႕ အရြက္ေတြ ေျခြခ် မေပး ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အပြင့္ေတြ ေျခြခ်မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက ဟိုတုန္းကလို အသံ အက်ယ္ၾကီးနဲ႕ေတာ့ ရယ္ျပေနတယ္။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးကို သူက သူရဲ့ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးရဲ့ ဧည့္ခန္းမွာ ေနရာခ်ေပးလိုက္တယ္။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက သူရဲ့ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေနတတ္ပံုမရဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက မေပ်ာ္ဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက ျပန္ေတာ့မယ္လို႕ေျပာတယ္။ အဲဒီလိုေျပာတဲ့ေနတုန္းက သူ မငိုမိဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီး ျပန္သြားေတာ့ သူ အေၾကာ္ပင္ၾကီးရဲ့ ေနာက္ကို အေျပးအလႊား လိုက္ မသြားမိဘူး။ အေၾကာ္ပင္ၾကီးက ခဏခဏ ေနာက္ကို ျပန္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ရင္း တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာ သြားရွာတယ္။

၄။

ထြန္ယက္ျပီးကာစ အနီေရာင္ ယာခင္းျပင္ၾကီးဆီကေန ေကာင္ေလး ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ အနီေရာင္ ယာခင္းျပင္ၾကီးဟာ အစိမ္းေရာင္ ယာခင္းျပင္ၾကီး အျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ေကာင္ေလးက ေျပးေန တုန္းပဲ။ အစိမ္းေရာင္ ယာခင္းျပင္ၾကီးက အ၀ါေရာင္ ယာခင္းျပင္ၾကီးအျဖစ္ေျပာင္းလဲ ရင့္မွည့္သြားတယ္။ ေကာင္ေလးက ေျပးေနတုန္းပဲ ။

ရြာကေန ေကာင္ေလး ထြက္တာတဲ့ေန႕တုန္းက ရြာအ၀င္တံခါးေလးကို ျပန္ပိတ္ထားခဲ့မိတယ္။ ဒါကို ျမင္တဲ့ တံခါး ရဲ့ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ တမာပင္ၾကီးက နားမလည္ႏုိင္သလို အံအားသင့္စြာ ေကာင္ေလးကို ေငးၾကည့္ ေနတယ္။

“ ဘယ္အခိ်န္ျပန္လာမွာလဲ” လို႕ တမာပင္ၾကီးက ေကာင္ေလးကို ေမးလိုက္တယ္။

ေကာင္ေလးက ျပန္မေျဖခဲ့ဘူး။ ပိတ္လ်က္သား ရြာအ၀င္တံခါးေလးကို ေက်ာခုိင္းျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေကာင္ေလး ေျပးထြက္လာရာ လမ္းေပၚမွာ ေခ်ာင္းကေလးက ကန္႕လန္႕ျဖတ္ စီးဆင္းေနတယ္။ ေကာင္ေလးက ေခ်ာင္းကေလးကို တိုးတိုး တိတ္တိတ္ေလးပဲ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေပၚကို ငံုကိုင္း ေနတဲ့ ဒဟတ္ပင္ၾကီးရဲ့ေအာက္ကို ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေကာင္ေလးက စာသင္ေက်ာင္းမွာ သင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ ဒဟတ္ပန္းကဗ်ာကို တိုးတိုးေလး ရြတ္လိုက္ေသးတယ္။

         

“လူမေရာက္၊

           ဂူ ေက်ာက္ေခ်ာင္ ေတာင္ကတံုးမွာ၊

 စု႐ံုးကာ သူတို႔ ေပါက္ရွာၾက၊

 အေခါက္ျဖဴျဖဴကေလးရယ္ႏွင့္၊

 အေျခာက္ၾကဴၾကဴ ေမႊးရွာဘု၊

 ေက်းငွက္ ေပ်ာ္စံ “ *

ေကာင္ေလးေျပးထြက္လာခဲ့တဲ့ ရာသီဟာ ဒဟတ္ပန္းေတြ ပြင့္တဲ့ရာသီမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေကာင္ေလးရဲ့ ကဗ်ာရြတ္သံကို ဒဟတ္ပင္ၾကီးက ဒဟတ္ပန္းရနံ႕ေတြနဲ႕ ပံပိုး မႊမ္းထံု မေပးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒဟတ္ရြက္ ရဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ သိပ္ၾကမ္းရွတယ္။ ဒဟတ္အရြက္နဲ႕ ပြတ္တိုက္မိတဲ့ အသားအေရဟာ ပြန္းရွျပီး ခဏခ်င္းမွာ ပဲ ညိဳမည္းလာတတ္တယ္။ ေကာင္ေလးရဲ့ အစ္ကိုက ေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္ႏွာကို ဒဟတ္ရြက္နဲ႕ ပြတ္တိုက္ျပီး က်ီစယ္ေလ့ရိွတယ္။ ဒဟတ္ရြက္နဲ႕ ပြတ္မိတဲ့ ေနရာဟာ ပြန္းရွျပီး ညိဳမည္းလာတယ္။ ဒါဟာ အေပၚယံ ပြန္းရွရံုပါပဲ ။ ေသရာပါမယ့္ ဒဏ္ရာ မဟုတ္ပါဘူး။ မၾကာခင္မွာပဲ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမွာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ပြန္းရွျခင္းေၾကာင့္ ပူစပ္ပူေလာင္ ခံစားရမႈကို ေကာင္ေလးက နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕တယ္။ တစ္သက္စာ ထမ္းပိုးထားရတဲ့ တနင့္တပိုး ဒဏ္ရာေတြကေတာ့ နာက်င္မႈေတြမွာ သာယာေပ်ာ္ေမြ႕တတ္လာေစတယ္ ဆုိတာကို အဲဒီအခိ်န္တုန္းက ေကာင္ေလး မသိရွာေသးဘူး။

သူရဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ဒဟတ္ပင္ၾကီးက အပြင့္ေတြ ေဖြးေနေအာင္ပြင့္ေနတယ္။ ဒဟတ္ပြင့္ေတြ ေဖြးေနတာ ျမင္ရေပမယ့္ သူကဗ်ာမရြတ္ခ်င္မိဘူး။ ဒဟတ္ပန္း ကဗ်ာကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့စျပဳေနပါျပီ ။

တကယ္ဆို ဒဟတ္ပင္ၾကီးရဲ့ ပံုပန္း သဏၭာန္ ၊  ဒဟတ္ရြက္ေတြရဲ့ ပံုပန္း သဏၭာန္ ၊ ဒဟတ္ပြင့္ေလးေတြ ရဲ့ ရနံ႕ စသည္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူ ေမ့ေလ်ာ့စျပဳေနပါျပီ ။ အရြက္စိမ္းစိမ္းနဲ႕ သာမန္ သစ္ပင္တစ္ပင္ လိုလို မပီ၀ိုး၀ါးတဲ့ ပံုပန္း သဏၭာန္တစ္ခုကိုပဲ ဒဟတ္ပင္ရယ္လို႕ သူ႕အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ျမင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါ ေတာ့တယ္။ ဒဟတ္ပန္းေလးေတြရဲ့ ရနံ႕ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ပံုေဖာ္လို႕ မရေတာ့။ သူ ဒဟတ္ပန္း ကဗ်ာကို ရြတ္မျပႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ဒဟတ္ပင္ၾကီးကေတာ့ အပြင့္ေတြကို ေဖြးေနေအာင္ပြင့္ျပျပီး သူ  ကဗ်ာ ရြတ္ေလ မလား ရယ္လို႕ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာပါတယ္။

၅။

တစ္ညလံုးအိပ္ခဲ့တဲ့ အိပ္ယာဟာ ကိုယ့္အိပ္ယာကေလး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ႏိုးႏိုးခ်င္းမွာပဲ အထိတ္တလန္႕ သတိျပဳမိလိုက္တဲ့ မနက္ခင္းေတြရဲ့ ေလာင္ကြ်မ္းမႈကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕ ျငိမ္းသတ္ေနရတယ္။

တခြ်င္ခြ်င္ျမည္ ေနတဲ့ ေငြသံေၾကးသံေတြ ၊

သားေရေတြစီးက်ေနတဲ့ ေျမေခြးမ်က္လံုးေတြ ၊

ပ်စ္ခြ်ဲခြ်ဲ ရယ္သံေတြ ၊

ေက်ာကိုလာသပ္တဲ့ ေအးစက္စက္ လက္ေတြ ၊

ေခါင္းကိုလာပြတ္တဲ့ မာေက်ာေက်ာ လက္ေတြ ၊

တ၀ီ၀ီပ်ံသန္းလာတဲ့ က ်ည္ဆန္ေတြရဲ့ အလွတရားကို ေငးေမာၾကည့္ေနမိတဲ့ အရူးေတြ ၊

ဆိုင္လင္ဇာတပ္ထားတဲ့ ေသနတ္နဲ႕ လူမသိသူမသိ ပစ္ခတ္ျပီးခါမွ

အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာျပေနတဲ့ ဇာတ္လိုက္ေတြ ၊

ဖက္လံုးေလးကိုပဲ မလြတ္တမ္းေပြ႕ဖက္ထားရတဲ့ တစ္ေယာက္အိပ္ အိပ္ယာခင္းေလးေတြ ၊

တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ရာကို ေအာ္ေအာ္ေခၚေနမိတဲ့ ကေယာင္ကတမ္းေတြ ။

အိပ္မက္ေတြက သူ႕ကို အနက္ေရာင္ သြားေတြနဲ႕ ပိန္းပိတ္ ေမွာင္မည္းေနေအာင္ ကိုက္ခဲထားတယ္။

သူ မရုန္းမိဘူး။  ။

                                                                                  လင္းေ၀အိမ္(၃၀-၀၇-၂၀၁၄)

* ဒဟတ္ပန္း - ဦးေၾကာ့